Het bestaan van God

De islam biedt drie families van argumenten voor het bestaan van Allah: het begin van het universum (alles wat begint heeft een oorzaak buiten zichzelf), de orde van de wereld (de tekenen van een bedoeling, Koran 3:190-191) en de fitra, de natuurlijke kennis die in de mens is ingeschreven (Koran 30:30). Geen enkel beweert een vergelijking te zijn: het zijn rationele inducties, dezelfde benadering die wij overal elders gebruiken.

Het bestaan van God: het begin van het universum

Het eerste argument gaat uit van een feit dat de hedendaagse wetenschap bevestigt: het universum heeft een begin. Nu heeft alles wat begint een oorzaak buiten zichzelf nodig: niets schept zichzelf, want men zou vóór zijn bestaan moeten bestaan. De oorzaak van een materieel en tijdelijk begin kan dus noch de materie noch de tijd zijn: zij is niet-materieel, zonder begin, en vrij om te beslissen.

De klassieke islamitische theologen, van al-Ghazali tot Ibn Taymiyya, hebben dit argument geformuleerd eeuwen voordat de kosmologie het begin van het universum bevestigde.

De Koran stelt het in één vraag: "Of zijn zij door niets geschapen, of zijn zij zelf de scheppers?" (Koran 52:35).

De tekenen van God in de orde van de wereld

Het tweede argument kijkt naar wat er al is: de natuurconstanten afgestemd met een duizelingwekkende precisie, de complexiteit van het levende, het ontstaan van het bewustzijn dat in staat is het geheel te beschouwen. De Koran noemt deze elementen "tekenen" en nodigt uit ze te lezen: "Waarlijk! In de schepping van de hemelen en de aarde en in de afwisseling van de nacht en de dag zijn er waarlijk tekenen voor mensen van begrip." (Koran 3:190). Wie een gerangschikte bibliotheek vindt, concludeert niet dat de letters zichzelf hebben gerangschikt.

Het toeval verklaart ongevallen, geen systematische en begrijpelijke orde: de natuurlijkste inductie is dat een intelligentie aan deze orde voorafgaat.

De fitra: de ingeschreven kennis

Het derde argument is innerlijk: de fitra, die natuurlijke aanleg die ervoor zorgt dat de mens, voor de immensiteit, de dood of het onrecht, spontaan iemand aanroept die hoort. "(O Mohammed) keer je gezicht dus in de richting van de (zuivere) godsdienst als Hanief (samen met jouw volgelingen, dat is de natuurlijke aanleg waarin hij de mensen en djins heeft geschapen)" (Koran 30:30). Deze toevlucht is een constant antropologisch gegeven, in alle culturen, en zelfs officieel atheïstische samenlevingen hebben het niet weten uit te schakelen.

De islam vraagt niet tegen zijn natuur in te geloven, maar ernaar terug te keren.

Het bestaan van God: wat is een aanvaardbaar bewijs?

Blijft de moderne eis van een empirisch, meetbaar en reproduceerbaar bewijs over. De vraag om te stellen: voor welke werkelijkheid is deze methode ontworpen? Voor het meten van de materie.

Een geest, een bedoeling, een zin worden niet gewogen: geen enkel laboratorium zal ooit de liefde van uw moeder meten, en geen enkel zal daarom concluderen dat die niet bestaat.

Van God eisen dat Hij onder de microscoop gaat, is per definitie het antwoord uitsluiten vóór de vraag. De bewijzen die de Koran biedt zijn van de meest vaste orde die er is: het begin, de orde, de diepe aard van wie kijkt. De pagina het atheïsme gezien door de islam antwoordt op de omgekeerde bezwaren, en de pagina wie heeft God geschapen? behandelt het meest frequente bezwaar.