Home > Religies en overtuigingen > Het jodendom volgens de islam > Wat zijn de verschillen tussen het jodendom en de islam?
Gedeeld strikt monotheïsme, gesloten profetie tegenover het zegel van de profeten, één volk tegenover universeel, status van de teksten: het volledige overzicht van de verschillen tussen jodendom en islam, uitgelegd.
Het jodendom en de islam delen het wezenlijke: absoluut monotheïsme, Mozes (vrede zij met hem) als profeet, besnijdenis, spijswetten, gebed en vasten. De beslissende verschillen: de profetie (gesloten in het bijbelse tijdperk voor de joden; verzegeld door Muhammad (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) voor de islam, Koran 33:40), de universaliteit (een godsdienst van één volk tegenover een boodschap voor de hele mensheid, Koran 34:28), en de status van de huidige teksten (Thora geopenbaard maar gewijzigd volgens de islam, Koran 2:79).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijd| Thema | Het jodendom leert | De islam leert |
|---|---|---|
| God | Eén God, zonder beeld of menswording (Shema, Deuteronomium 6:4) | Eén God, zonder beeld of metgezel (Koran 112): doctrinaire overeenstemming |
| De profeten | Afgesloten in het bijbelse tijdperk; de verwachte Messias is een menselijke koning | Verzegeld door Muhammad, "de laatste van de profeten" (Koran 33:40) |
| Het publiek | Godsdienst van het volk Israël, verbonden met geboorte en verbond | Universele boodschap voor de hele mensheid (Koran 34:28) |
| De Thora | Onveranderlijk en volledig woord van Allah | Goddelijke openbaring, maar gesignaleerde tekstwijzigingen (Koran 2:79) |
| Het heil | Verbond, gehoorzaamheid aan de geboden, berouw | Geloof, berouw en directe vergeving van Allah (Koran 39:53) |
| De praktijken | Sjabbat, kasjroet, besnijdenis, vasten op Jom Kipoer | Dagelijks gebed, halal, besnijdenis, vasten in de ramadan |
Voor het jodendom is de bijbelse profetie afgesloten: de verwachte messias is een herstellende koning, geen nieuwe wetgever. Voor de islam gaat de profetie door tot haar zegel: Muhammad (vrede en zegeningen van Allah zij met hem), volgens de Koran aangekondigd in de Thora zelf (Koran 7:157). De Koran beschrijft het paradox van het tijdperk: de geleerden van de kinderen van Israël herkenden Muhammad "zoals zij hun zonen herkennen", en sommigen zwegen over wat zij wisten (Koran 2:146).
Deze onenigheid over de laatste profeet is het hart van de divergentie, en zij wordt beslecht door de teksten, nooit door vijandigheid.
Het jodendom is de godsdienst van een volk: men wordt als jood geboren, men wordt bekeerling via een strenge procedure, en de roeping blijft verbonden met Israël. De islam presenteert zich als universeel: "En Wij hebben jou niet gestuurd behalve als brenger van goed nieuws en een waarschuwer voor de mensheid" (Koran 34:28). Dit verschil in schaal verklaart twee gevoeligheden: de ene concentreert de gehoorzaamheid in een volk en een land, de andere opent ze voor elk mens, overal, met dezelfde shahada.
De families van praktijken beantwoorden elkaar bijna één voor één: de joodse sjabbat en het islamitische vrijdaggebed markeren de week; de kasjroet en de halal organiseren het bord;
de vasten van Jom Kipoer en die van de ramadan oefenen in verzaking;
de besnijdenis verzegelt het verbond bij beiden.
En de vermaningen van de Koran aan de kinderen van Israël zijn doordrenkt van welwillendheid: "Gedenk Mijn gunst die Ik jullie gegeven heb" (Koran 2:40). De verschillen zijn reëel en doctrinair; de verwantschap is immens, en het respect is een gebod, geen optie.
Ja: de God van Abraham en van Mozes (vrede zij met hem) is dezelfde Schepper, zoals de Koran de mensen van het Boek herinnert (Koran 29:46). Wat uiteenloopt is de leer over Zijn wetten en Zijn boodschappers, nooit de identiteit van de Schepper.
De islam presenteert zich als het herstel van de godsdienst van Abraham, die de eerdere openbaringen bevestigt en aan de hele mensheid richt: de Koran zegt niet dat het jodendom in zijn oorsprong vals is, maar dat de laatste boodschap hem bevestigt en beoordeelt (Koran 5:48).