خواندن رکوع 320 قرآن

إِذْ قَالَ لِأَبِيهِ وَقَوْمِهِۦ مَا تَعْبُدُونَ ﴿70﴾

آنگاه که به پدر خود و قومش گفت: «چه می‌پرستید؟»

قَالُوا۟ نَعْبُدُ أَصْنَامًۭا فَنَظَلُّ لَهَا عَـٰكِفِينَ ﴿71﴾

گفتند: «بتانی را می‌پرستیم و همواره ملازم آنهاییم.»

قَالَ هَلْ يَسْمَعُونَكُمْ إِذْ تَدْعُونَ ﴿72﴾

گفت: «آیا وقتی دعا می‌کنید، از شما می‌شنوند؟

أَوْ يَنفَعُونَكُمْ أَوْ يَضُرُّونَ ﴿73﴾

یا به شما سود یا زیان می‌رسانند؟»

قَالُوا۟ بَلْ وَجَدْنَآ ءَابَآءَنَا كَذَٰلِكَ يَفْعَلُونَ ﴿74﴾

گفتند: «نه، بلکه پدران خود را یافتیم که چنین می‌کردند.»

قَالَ أَفَرَءَيْتُم مَّا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿75﴾

گفت: «آیا در آنچه می‌پرستیده‌اید تأمّل کرده‌اید؟

أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُمُ ٱلْأَقْدَمُونَ ﴿76﴾

شما و پدران پیشین شما؟

فَإِنَّهُمْ عَدُوٌّۭ لِّىٓ إِلَّا رَبَّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿77﴾

قطعاً همه آنها -جز پروردگار جهانیان- دشمن منند.

ٱلَّذِى خَلَقَنِى فَهُوَ يَهْدِينِ ﴿78﴾

آن کس که مرا آفریده و همو راهنماییم می‌کند،

وَٱلَّذِى هُوَ يُطْعِمُنِى وَيَسْقِينِ ﴿79﴾

و آن کس که او به من خوراک می‌دهد و سیرابم می‌گرداند،

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ يَشْفِينِ ﴿80﴾

و چون بیمار شوم او مرا درمان می‌بخشد،

وَٱلَّذِى يُمِيتُنِى ثُمَّ يُحْيِينِ ﴿81﴾

و آن کس که مرا می‌میراند و سپس زنده‌ام می‌گرداند،

وَٱلَّذِىٓ أَطْمَعُ أَن يَغْفِرَ لِى خَطِيٓـَٔتِى يَوْمَ ٱلدِّينِ ﴿82﴾

و آن کس که امید دارم روز پاداش، گناهم را بر من ببخشاید.»

رَبِّ هَبْ لِى حُكْمًۭا وَأَلْحِقْنِى بِٱلصَّـٰلِحِينَ ﴿83﴾

پروردگارا، به من دانش عطا کن و مرا به صالحان ملحق فرمای،

وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍۢ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ ﴿84﴾

و برای من در [میان‌] آیندگان آوازه نیکو گذار،

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ ﴿85﴾

و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان،

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ ﴿86﴾

و بر پدرم ببخشای که او از گمراهان بود،

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ ﴿87﴾

و روزی که [مردم‌] برانگیخته می‌شوند رسوایم مکن:

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌۭ وَلَا بَنُونَ ﴿88﴾

روزی که هیچ مال و فرزندی سود نمی‌دهد،

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍۢ سَلِيمٍۢ ﴿89﴾

مگر کسی که دلی پاک به سوی خدا بیاورد.

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ ﴿90﴾

و [آن روز] بهشت برای پرهیزگاران نزدیک می‌گردد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ ﴿91﴾

و جهنم برای گمراهان نمودار می‌شود.

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ ﴿92﴾

و به آنان گفته می‌شود: «آنچه جز خدا می‌پرستیدید کجایند؟

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ ﴿93﴾

آیا یاریتان می‌کنند یا خود را یاری می‌دهند؟

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ ﴿94﴾

پس آنها و همه گمراهان در آن [آتش‌] افکنده می‌شوند،

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ ﴿95﴾

و [نیز] همه سپاهیان ابلیس.

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ ﴿96﴾

آنها در آنجا با یکدیگر ستیزه می‌کنند [و] می‌گویند:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَـٰلٍۢ مُّبِينٍ ﴿97﴾

«سوگند به خدا که ما در گمراهی آشکاری بودیم،

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ ﴿98﴾

آنگاه که شما را با پروردگار جهانیان برابر می‌کردیم،

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ ﴿99﴾

و جز تباهکاران ما را گمراه نکردند،

فَمَا لَنَا مِن شَـٰفِعِينَ ﴿100﴾

در نتیجه شفاعتگرانی نداریم،

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍۢ ﴿101﴾

و نه دوستی نزدیک.

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةًۭ فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ﴿102﴾

و ای کاش که بازگشتی برایِ ما بود و از مؤمنان می‌شدیم.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةًۭ ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ ﴿103﴾

حقاً در این [سرگذشت درس‌] عبرتی است و[لی‌] بیشترشان مؤمن نبودند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ ﴿104﴾

و در حقیقت، پروردگار تو همان شکست‌ناپذیر مهربان است.