Ana sayfa > Dinler ve inançlar > İslamın gözünden yahudilik > Tevrat'ta Muhammed
Kuran, Muhammed'in Tevrat'ta "yazılı bulunduğunu" söyler (7:157). Müslümanların orada okuduğu ayetler: Musa gibi peygamber, İsmail'in bereketi, Yasanın Tekrarı 34:10, Yeşaya 42 ve Kedar. Metinler ve iki okuma, dürüstçe.
Kuran, Muhammed'in (ona salat ve selam olsun) önceki kitaplarda tarif edildiğini öğretir: "yanlarındaki Tevrat ve İncil'de yazılı buldukları, okuyup yazması olmayan peygambere" (Kuran 7:157).
Müslümanlar orada İsrailoğullarının "kardeşlerinden" gelen ve Musa'ya (ona salat ve selam olsun) benzeyen peygamberi (Yasanın Tekrarı 18:15-18), İsmail'in bereketini (Yaratılış 21:13-18), Musa'ya benzeyen hiçbir peygamberin İsrail'de yükselmediği son notunu (Yasanın Tekrarı 34:10) ve Kedar'da müjdelenen sevinci (Yeşaya 42:11) okur. Yahudiler bu metinleri başka türlü okur: iki okuma da kaynaklarıyla burada sunulur.
İçindekiler:
18 Ekim 2026 tarihinde 13h28 saatinde güncellendi
📖 4 dk okumaMüslüman başlangıç noktası açık bir Kuran beyanıdır: "yanlarındaki Tevrat ve İncil'de yazılı buldukları, okuyup yazması olmayan peygambere" (Kuran 7:157).
Kuran ayrıca, İsrailoğullarının âlimlerinin Muhammed'i (ona salat ve selam olsun) "oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar"dığını, bazılarının bildiklerini gizlediğini ekler (Kuran 2:146). Müslümanlara kalır: Tevrat'ın Peygamberi nerede ve nasıl müjdelediğini göstermek; malzeme zengindir: İsrail dışı bir peygamberlik vaadi, İsmail'in bereketi, üç vahyi anlatan dağlar ve İsmailoğulları arasında müjdelenen bir kul.
Musa (ona salat ve selam olsun) vaadi aktarır: "Rabb olan Tanrı'n sana, kardeşlerinin arasından, senin gibi bir peygamber kaldıracak; ona kulak vereceksiniz" (Yasanın Tekrarı 18:15, bütün için Rabbinat Kutsal Kitabı); 18. ayet açıklar: "Sözlerimi onun ağzına koyacağım, ona emredeceklerimi onlara hep söyleyecektir". Müslüman okuma üç şey kaydeder: "kardeşlerin" ifadesi İsrailoğullarının akraba halklarını, yani İsmailoğullarını kasteder;
"Musa gibi bir peygamber" aynı profilde bir kanun koyucu varsayar; ve bağlam (halk, Allah'ı doğrudan duymamayı istemişti) bir kanun taşıyacak aracıyı müjdeler.
Halbuki Muhammed, Musa'ya bütün bu noktalarda benzer: baba ve anne tarafından doğum, evlilik, zalimden kaçış, yeni kanun, siyasi otorite, doğal ölüm. İsa, İncillere göre neredeyse hepsinde Musa'dan farklıdır (mucizevi doğum, medeni kanun yok, kral yok). Dikkat çekici husus: Yuhanna 1:19-21'de rahipler, Vaftizci Yahya'ya "Mesih" mi, "İlyas" mı yoksa "Peygamber" mi olduğunu sorar: beklenen üç figür; üçüncüsü Mesih'ten ayrı.
Hristiyan okuma figürleri tek tek eşler; Müslüman okuma orada, müjdelenen sonraki bir peygamber beklentisi görür.
Yasanın Tekrarı'nın son bölümü kitabı bu tespitle kapatır: Musa'ya benzeyen bir peygamber İsrail'de bir daha yükselmedi (Yasanın Tekrarı 34:10).
Müslüman için ayet bir anahtardır: vaat edilen peygamber Musa'ya benzeyecekse ama "İsrail'de" beklenmiyorsa, kapı kardeşler tarafında, İsmailoğulları tarafında açık kalır. İbnül-Kayyim'in Hidayatü'l-Hayara'da geliştirdiği ispat tam olarak budur; bu ayeti üç dağın ayetiyle birbirine bağlar (Sina, Seir ve Paran delilinin ayrıntısı Kutsal Kitap'ta Muhammed sayfasında okunur).
Tevrat, İsmail'i (ona salat ve selam olsun) İshak'tan bağımsız kutsar: "Onu kutsayacağım ... onu bereketli kılıp çok çoğaltacağım; ondan on iki bey doğacak ve ondan büyük bir ulus yapacağım" (Yaratılış 21:13-18, fikir için Rabbinat Kutsal Kitabı). Arapların babası İsmail'in soyu bu yüzden kendi ilahi vaadini taşır ve son Peygamber, islama göre bu soydan gelir.
Delil basittir: Allah'ın kutsadığı bir "büyük ulus" peygambersiz bir ulus olamaz ve Müslüman okuma, Yasanın Tekrarı 18'in vaadini onun yanına koyar.
Yeşaya'nın 42. bölümü, milletlere yeni bir kanun getiren Allah'ın bir kulunu müjdeler: "bir ada onun kanununu bekleyecek" (Yeşaya 42:4) ve metin, "Kedar'ın oturduğu kasabaları ve köyleri" sevince çağırır (Yeşaya 42:10-11). Kedar, Yaratılış'ta İsmailoğulları arasında sayılır (Yaratılış 25:13): Arabistan'ın kuzeybatısıdır.
Müslüman okuma: yeni bir kanun taşıyan ve Kedar sakinleri arasında kutlanan kul, Hicaz'dan gelen peygambere karşılık gelir;
hristiyan okuma orada kul Mesih'i görür.
İki okuma da olduğu gibi sunulur, her biri kendi metinleriyle.
Yaygın bir delil, Ezgiler Ezgisi 5:16'yı zikreder; İbranice "maçamaddim" (tamamen arzulanır) kelimesi Muhammed adının kökünü taşıyor gibi görünür. Dürüstlük gereği: tartışmalı apolojik bir delildir; İbranice kalıp, genel olarak sevimliyi ifade eden bir teshil çoğuludur ve çeviriler "tamamen arzulanır" diye verir. Merkez deliller arasında değildir: Kuran haberi hiçbir zaman söz bilimine değil, 7:157 ve 61:6'nın doğrudan beyanına dayandırır.
Bu sayfa metinleri oldukları gibi, iki okuma ızgarasını da oldukları gibi sundu: yahudi kapanmış bir peygamberlik ve iade edici bir Mesih okur; hristiyan orada Mesih'i okur; Müslüman müjdelenen ve teyit edilen Muhammed'i okur (Kuran 5:48).
İhtilaf gerçek, belgeli ve düşmansız, folklorsuz tartışılır; Kuran'ın kendisinin istediği gibi: "Kitap ehlinden zulmedenler bir yana, onlarla en güzel şekilde mücadele edin" (Kuran 29:46). Devamı için: İslamın gözünden yahudilik dosyası, İslamda Tevrat sayfası ve İncil ile Paraklet için Kutsal Kitap'ta Muhammed sayfası.
Hayır ve islam bunu öğretmez: İbnül-Kayyim, adın bir yerlere yazılıp sonra her yerden silindiğini hiçbir âlimin söylemediğini hatırlatır. Kuran'ın (7:157) bildirdiği şey, Peygamberin sıfatlarıyla ve alametleriyle orada tarif edildiğidir; bu, bir addan daha kesindir.
Ölçütleri, İsrail'i iade edecek Davud soyundan kral Mesih bekler ve peygamberlik kutsal kitap döneminde kapalıdır. Müslüman, geçmiş haberi ve tanımayı bildiren Kuran ile cevap verir (Kuran 2:146). Her gelenek kendi ızgarasıyla okur ve diyalog mümkün kalır (Kuran 29:46).