Strona główna > Religie i wyznania > Judaizm oczami islamu > Muhammed w Torze
Koran stwierdza, że Muhammed jest zapowiedziany w Torze (7:157). Wersety, które muzułmanie w nim czytają: prorok jak Mojżesz, błogosławieństwo Ismaela, Powtórzonego Prawa 34:10, Izajasz 42 i Kedar. Teksty i dwie lektury, uczciwie.
Koran uczy, że Muhammed (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) jest opisany w wcześniejszych księgach: "I tym, którzy idą za Posłańcem, Prorokiem rodzimym, którego oni znajdują wspomnianego w Torze i Ewangelii" (Koran 7:157).
Muzułmanie czytają w nim proroka "wywodzącego się z braci" Izraelitów i podobnego do Mojżesza (pokój z nim) (Powtórzonego Prawa 18:15-18), błogosławieństwo Ismaela (Rodzaju 21:13-18), notę finałową, że żaden prorok podobny do Mojżesza nie wzbudził się więcej w Izraelu (Powtórzonego Prawa 34:10) i radość zapowiedzianą u Kedaru (Izajasza 42:11). Żydzi czytają te teksty inaczej: obie lektury są tu przedstawione z ich źródłami.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 4 min czytaniaMuzułmański punkt wyjścia to jawne stwierdzenie koraniczne: "I tym, którzy idą za Posłańcem, Prorokiem rodzimym, którego oni znajdują wspomnianego w Torze i Ewangelii" (Koran 7:157).
Koran dodaje, że uczeni synów Izraela rozpoznawali Muhammeda (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) "tak, jak znają swoich synów", część ukrywając to, co wiedziała (Koran 2:146). Pozostaje więc muzułmanom pokazanie, gdzie i jak Tora zapowiada Proroka, a materia jest bogata: obietnica proroctwa poza Izraelem, błogosławieństwo Ismaela, góry, które opowiadają trzy objawienia i sługa zapowiedziany u synów Ismaela.
Mojżesz (pokój z nim) przekazuje obietnicę: "Proroka z pośród ciebie, z braci twoich, jak mnie, wzbudzi cię Pan, Bóg twój. Jego będziecie słuchać" (Powtórzonego Prawa 18:15, Biblia rabiniczna dla całości), a werset 18 precyzuje: "włożę słowa moje w jego usta, a on będzie im mówił wszystko, co mu rozkażę". Lektura muzułmańska odnotowuje trzy rzeczy: "twoi bracia" oznacza ludy spokrewnione z Izraelitami, czyli Ismaelitów;
"prorok jak Mojżesz" zakłada ustawodawcę tego samego profilu; i kontekst (lud żądając, by już więcej nie słyszał Boga bezpośrednio) zapowiada pośrednika, który przekaże prawo.
A Muhammed przypomina Mojżesza we wszystkich tych punktach: narodziny z ojca i matki, małżeństwo, ucieczka przed tyranem, nowe prawo, autorytet polityczny, śmierć naturalna. Jezus, według Ewangelii, różni się od Mojżesza na prawie wszystkich (cudowne narodziny, brak prawa cywilnego, brak króla). Element godny uwagi: w Jana 1:19-21 kapłani pytają Jana Chrzciciela, czy jest "Chrystusem", "Eliaszem", czy "Prorokiem": trzy oczekiwane figury, w tym trzecia odmienna od Mesjasza.
Lektura chrześcijańska utożsamia figury, lektura muzułmańska widzi w tym oczekiwanie zapowiedzianego, późniejszego proroka.
Ostatni rozdział Powtórzonego Prawa zamyka księgę tym spostrzeżeniem: nie wzbudził się już więcej w Izraelu prorok podobny do Mojżesza (Powtórzonego Prawa 34:10).
Dla muzułmanina werset jest kluczem: jeśli obiecany prorok miał przypominać Mojżesza, ale nie był oczekiwany "w Izraelu", brama pozostaje otwarta ze strony braci, synów Ismaela. To dokładnie demonstracja, którą rozwija Ibn al-Kajjim w Hidayat al-Hayara, łącząc ten werset z wersem trzech gór (szczegóły argumentu Synaj, Seir i Paran czyta się na stronie Muhammed w Biblii).
Tora błogosławi Ismaela (pokój z nim) niezależnie od Izaaka: "będę go błogosławił ... uczynię go płodnym i rozmnożę go bardzo; zrodzi dwunastu książąt, i uczynię z niego wielki naród" (Rodzaju 21:13-18, Biblia rabiniczna dla idei). Linia Ismaela, ojca Arabów, niesie więc własną boską obietnicę, i z tej linii według islamu pochodzi ostatni Prorok.
Argument jest prosty: "wielki naród" błogosławiony przez Boga nie może być narodem bez proroka, i u niego lektura muzułmańska umieszcza obietnicę Powtórzonego Prawa 18.
Rozdział 42 Izajasza zapowiada sługę Boga, który niesie nowe prawo narodom: "wysepka oczekiwać będzie jego prawa" (Izajasza 42:4), a tekst wzywa do radości "miasta i osady, które zamieszkuje Kedar" (Izajasza 42:10-11). A Kedar jest nazwany w Rodzaju wśród synów Ismaela (Rodzaju 25:13): to północny zachód Arabii.
Lektura muzułmańska: sługa niosący nowe prawo, świętowany u mieszkańców Kedaru, odpowiada prorokowi przybyłemu z Hedżazu;
lektura chrześcijańska widzi tam Chrystusa sługą.
Obie lektury są tu przedstawione takimi, jakie są, każda ze swoimi tekstami.
Popularny argument cytuje Pieśni nad Pieśniami 5:16, gdzie hebrajskie "machamaddim" (całkiem pożądany) wydaje się nosić rdzeń imienia Muhammed. Uczciwość nakazuje: to dyskutowany argument apologetyczny, hebrajska forma to mnoga intensywności oznaczająca ogólnie miłego, a przekłady oddają go przez "całkiem pożądany". Nie należy do centralnych dowodów: Koran nigdy nie opiera zapowiedzi na leksykografii, lecz na bezpośrednim stwierdzeniu Koranu 7:157 i 61:6.
Ta strona przedstawiła teksty takimi, jakie są, i obie siatki lektury takimi, jakie są: żyd czyta zamknięte proroctwo i Mesjasza przywracającego, chrześcijanin czyta w nim Chrystusa, muzułmanin czyta Muhammeda zapowiedzianego i potwierdzonego (Koran 5:48).
Niezgoda jest rzeczywista, udokumentowana i dyskutuje się bez wrogości ani folkloru, jak żąda sam Koran: "nie sprzeczajcie się z ludem Księgi inaczej, jak w sposób uprzejmy" (Koran 29:46). Dla dalszego ciągu: fila judaizm oczami islamu, strona Tora w islamie, i strona siostrzana Muhammed w Biblii dla Ewangelii i Parakleta.
Nie, i islam tego nie naucza: Ibn al-Kajjim przypomina, że żaden uczony nigdy nie powiedział, że imię byłoby zapisane, a potem wszędzie wymazane. To, co stwierdza Koran (7:157), to że Prorok jest tam opisany przez swoje atrybuty i znaki, co jest dokładniejsze niż imię.
Ich kryteria oczekują Mesjasza króla z rodu Dawida, który przywróci Izrael, i proroctwa zamkniętego w epoce biblijnej. Muzułmanin odpowiada przez Koran, który stwierdza zapowiedź i dawne rozpoznanie (Koran 2:146). Każda tradycja czyta z własną siatką, a dialog pozostaje możliwy (Koran 29:46).