Strona główna > Religie i wyznania > Chrześcijaństwo oczami islamu > Czy Biblia zapowiada Muhammeda?
Teksty przytaczane przez muzułmanów: zapowiedź Ahmada (Koran 61:6), prorok jak Mojżesz (Powtórzonego Prawa 18:18), Paraklet Jana oraz chrześcijańskie lektury tych samych tekstów.
Islam uczy, że tak: Koran przekazuje, że Jezus zapowiedział "Posłańca, który przyjdzie po mnie, a którego imię - Ahmad" (Koran 61:6), i stwierdza, że Muhammed (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) jest znajdowany w Torze i Ewangelii (Koran 7:157). Muzułmanie czytają tak Powtórzonego Prawa 18:18 (prorok "jak Mojżesz" wywodzący się z braci Izraelitów) i Parakleta Jana 14-16 jako zapowiedzi Muhammeda; chrześcijanie odnoszą je do Jezusa i Ducha Świętego.
Strona przedstawia obie lektury, z tekstami w ręku.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 5 min czytaniaMuzułmański punkt wyjścia jest koraniczny, nie egzegetyczny: sam Jezus (pokój z nim) zapowiedział tego, który przyjdzie po nim.
"Oto powiedział Jezus, syn Marii: \"O synowie Izraela! Jestem wysłany od Boga do was, aby potwierdzić prawdziwość tego, co przede mną było zesłane w Torze, i zwiastować Posłańca, który przyjdzie po mnie, a którego imię - Ahmad!\"" (Koran 61:6). Koran stwierdza również, że Muhammed (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) jest opisany w wcześniejszych księgach: "I tym, którzy idą za Posłańcem, Prorokiem rodzimym, którego oni znajdują wspomnianego w Torze i Ewangelii" (Koran 7:157).
Pozostaje muzułmanom odnalezienie tych zapowiedzi w tekstach, i dwóch kandydatów dominuje: Powtórzonego Prawa 18:18 i Paraklet Ewangelii Jana.
Bóg obiecuje tam Mojżeszowi (pokój z nim): "Powstanę im proroka jak ty, z pośród ich braci, i włożę słowa moje w jego usta" (Powtórzonego Prawa 18:18).
Argument muzułmański: "ich bracia" oznacza ludy spokrewnione z Izraelitami, czyli Ismaelitów, a "jak ty" nie odnosi się do Jezusa, głęboko odmiennego od Mojżesza (cudowne narodziny, bez prawa cywilnego, bez władzy), podczas gdy Muhammed przypomina Mojżesza w głównych punktach: ojciec i matka, małżeństwo, ucieczka przed tyranem, nowe prawo, autorytet polityczny, śmierć naturalna.
Element godny uwagi: w Jana 1:19-21 kapłani przesłuchują Jana Chrzciciela: "Czy ty jesteś Chrystusem? (...) Czy ty jesteś Eliaszem? (...) Czy ty jesteś Prorokiem?": przesłuchanie odróżnia trzy figury, wśród nich oczekiwanego "Proroka", odmiennego od Mesjasza, co chrześcijańska lektura rozwiązuje, utożsamiając figury, a lektura muzułmańska, widząc oczekiwanie trzeciego proroka.
Werset Powtórzonego Prawa 33:2 jest jednym z ulubionych argumentów Ibn al-Kajjima w Hidayat al-Hayara: "Pan przyszedł od Synaju, wstał z Seiru, jaśniał z góry Paran" (Biblia rabiniczna, Powtórzonego Prawa 33:2).
Przejmując od Ibn Kutajby, czyta w nim trzy objawienia w porządku czasu: Synaj, to Tora dana Mojżeszowi; Seir, okolica Betlejem, gdzie narodził się Jezus, to Ewangelia; a Paran, o którym nikt nie kwestionuje, że są to góry Mekki, gdzie Abraham (pokój z nim) osadził Agar i Ismaela (pokój z nim) (Rodzaju 21:21), to Koran dany Muhammedowi.
Tekst sam daje porządek chronologiczny, zauważa Ibn al-Kajjim: Tora "przyszła i zjawiła się" jak świt, który wstaje, Ewangelia "wstała" jak słońce, które oświetla, a Koran "jaśniał" jak słońce w zenicie, to światło, które Koran daje Prorokowi: "i jako lampę oświetlającą" (Koran 33:46).
I sura Figowca łączy te same trzy święte miejsca: figa i oliwka (Jerozolima, Jezus), góra Synaj (Mojżesz (pokój z nim)), i "to bezpieczne miasto" (Mekka, Muhammed) (Koran 95:1-3). Argument jest potężny, bo wychodzi od tekstu, który Żydzi i chrześcijanie uznają, by odczytać w nim zapowiedź trzeciego objawienia.
Jezus obiecuje: "Ja poproszę Ojca, i da wam innego Pocieszyciela (parakletos), aby z wami był na wieki" (Jana 14:16), i: "Kiedy przyjdzie Pocieszyciel, Duch prawdy, on was poprowadzi ku całej prawdzie; bo nie będzie mówił od siebie, ale będzie mówił wszystko, co usłyszy" (Jana 16:13). Lektura chrześcijańska: chodzi o Ducha Świętego zesłanego w dniu Zielonych Świąt.
Lektura muzułmańska: "inny Pocieszyciel" to istota jak Jezus, więc człowiek.
on "nie będzie mówił od siebie", ale przekazuje to, co słyszy, dokładnie koraniczna definicja proroka, który otrzymuje objawienie; i on "poprowadzi ku całej prawdzie", czyli przyniesie pełne objawienie. Dawni autorzy muzułmańscy, jak Ibn Iszak w swojej sirze, utożsamili tego Parakleta z Muhammedem. Uzupełniający argument leksykalny (parakletos bliski periklytos, "chwalonemu", odpowiednikowi Ahmada) istnieje w tradycji apologetycznej, ale pozostaje wtórny i dyskutowany: decydująca zapowiedź dla muzułmanina pozostaje Koran 61:6.
Część torowa tego dossier ma swoją dedykowaną stronę, z rozwiniętymi wersetami: Muhammed w Torze.
Każda tradycja czyta teksty z własną siatką: chrześcijanin czyta Biblię przez swoje sobory, muzułmanin czyta ją przez Koran, który stwierdza zapowiedź i nazywa obiecującego. Niezgoda co do interpretacji nie przeszkadza ani dyskusji z szacunkiem (Koran 29:46), ani wspólnemu proponowaniu Koranu: "Dochodźcie do słowa jednakowego dla was i dla nas: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Boga, abyśmy nie dodawali Jemu niczego za współtowarzyszy" (Koran 3:64).
Ponieważ ich lektura jest chrystologiczna: każda obietnica Starego Testamentu spełnia się, według ich Kościołów, w Jezusie. Muzułmanin wychodzi od Koranu, który stwierdza zapowiedź Muhammeda (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) w wcześniejszych księgach (Koran 7:157). Dwie siatki lektury odnoszą się do tych samych tekstów.
To dawny argument apologetyczny u muzułmanów (greckie parakletos, pocieszyciel, miałoby być bliskie periklytos, chwalony, tłumacząc Ahmad). Jest dyskutowany językoznawczo i nie należy do centralnych dowodów: Koran nie opiera zapowiedzi na greckiej leksykografii, lecz na bezpośrednim stwierdzeniu Koranu 61:6.
To klasyczny argument muzułmański: obaj narodzeni z ojca, ożenieni, uciekający przed tyranem, nosiciele nowego prawa, przywódcy polityczni i wojskowi, umierający naturalnie, wysłuchiwani przez swój lud. Jezus, według Ewangelii, różni się od Mojżesza (pokój z nim) na prawie wszystkich tych punktach: cudowne narodziny, brak prawa cywilnego, brak ustanowionego króla.