Strona główna > Religie i wyznania > Chrześcijaństwo oczami islamu > Dlaczego islam odrzuca Trójcę?
To, co dokładnie głosi doktryna Trójcy, tego, czego uczy tawhid, wyraźny nakaz koraniczny oraz islamska odpowiedź na biblijne argumenty "Jezus jest Bogiem".
Islam odrzuca Trójcę, ponieważ głosi Boga absolutnie jedynego, bez osoby ani wspólnika (Mów: "On - Bóg Jeden, Bóg Wiekuisty! Nie zrodził i nie został zrodzony! Nikt Jemu nie jest równy!", Koran 112), a doktryna jednego Boga w trzech osobach (sformułowana na soborach w Nicei w 325 roku i w Konstantynopolu w 381 roku, KKK, par. 253) przeczy tej jedyności. Koran nakazuje ludowi Księgi: "Nie przekraczaj granic w twojej religii i nie mów o Bogu niczego innego, jak tylko prawdę!" (Koran 4:171).
Ten odrzut wymierzony jest w doktrynę, nigdy w osoby.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 4 min czytaniaTrójca to chrześcijańska doktryna o Bogu: jeden Bóg w trzech odmiennych osobach, Ojciec, Syn i Duch Święty, jedna natura boska.
Wyznanie wiary Nicejsko-Konstantynopolitańskie (wspólna forma wielkich Kościołów) mówi: "Wierzymy w jednego Boga (...) i w jednego Pana, Jezusa Chrystusa, jednorodzonego Syna Bożego, zrodzonego z Ojca przed wszystkimi wiekami, Boga z Boga". Katechizm Kościoła Katolickiego pisze: "Trójca jest Jednością. Nie wyznajemy trzech bogów, lecz jednego Boga w trzech osobach" (KKK, par. 253) i przyznaje, że ta tajemnica przewyższa ludzki rozum.
Sformułowana w zasadniczej mierze na soborach w Nicei (325) i w Konstantynopolu (381), stała się kryterium chrześcijańskiej ortodoksji.
Historia sama karmi islamską lekturę, a kaznodzieja i badacz 'Umar al-Aszkar formułuje ją tak: przed soborem nicejskim (325) wspólnoty chrześcijańskie głęboko się różniły;
ojcowie zebrani na soborze nie dzielili tej samej kaplicy, a doktryna trynitarna przybrała swą ostateczną formę dopiero pod koniec IV wieku, czyli po Plotynie (zm. w 270 roku) i rozpowszechnieniu neoplatonizmu, którego piętno nosi. Inaczej mówiąc: trynitaryzm, jako zdefiniowany system, jest późniejszy od filozofii greckiej, która go wykarmiła ('Umar al-Aszkar, Muhadarat fi-l-Nasraniya, rozdział o Trójcy i filozofii greckiej).
Sercem islamu jest tawhid: Bóg jest absolutnie jedyny, bez wspólnika, bez syna, bez rodzicielki, i nic nie jest Jemu podobne: Mów: "On - Bóg Jeden, Bóg Wiekuisty! Nie zrodził i nie został zrodzony! Nikt Jemu nie jest równy!" (Koran 112).
"Bóg wasz - Bóg Jeden! nie ma boga, jak tylko On" (Koran 2:163). Dla islamu cześć należna Stwórcy nie może być dzielona, a każda doktryna, która wprowadza mnogość do Jego natury, choćby najsubtelniejsza, przeczy tej jedyności.
Koran zwraca się bezpośrednio do chrześcijan w tej sprawie: "O ludu Księgi! Nie przekraczaj granic w twojej religii i nie mów o Bogu niczego innego, jak tylko prawdę! Mesjasz, Jezus syn Marii, jest tylko posłańcem Boga; i Jego Słowem, które złożył Marii; i Duchem, pochodzącym od Niego. Wierzcie więc w Boga i Jego posłańców i nie mówcie: "Trzy!" Zaprzestańcie! To będzie lepiej dla was! Bóg- Allah - to tylko jeden Bóg! On jest nazbyt wyniosły, by mieć syna!" (Koran 4:171). Werset czci Jezusa (pokój z nim) (posłańca, słowo Boga, ducha pochodzącego od Niego), jednocześnie przecząc Trójcy.
Chrześcijanie opierają bóstwo Jezusa na wersetach Nowego Testamentu. Islamska lektura, która szanuje te teksty, lecz czyta je przez tawhid, odpowiada punkt po punkcie:
Przeciwnie, wersety odróżniające Jezusa od Boga są liczne i jasne: "Ojciec większy jest ode Mnie" (Jana 14:28), "Ale o dniu owym albo godzinie nikt nie wie, ani aniołowie w niebie, ani Syn, tylko Ojciec" (Marka 13:32), "A to jest życie wieczne: aby znali Ciebie jako jedynego prawdziwego Boga oraz Tego, którego posłałeś, Jezusa Chrystusa" (Jana 17:3), i modlitwa w Getsemani: "nie moja wola, ale Twoja niech się stanie" (Mateusza 26:39).
Bóg, który się modli, czegoś nie wie i jest posłuszny, jest, dla islamu, opisem wybitnego sługi, nie Stwórcy.
Odrzucenie Trójcy, dla muzułmanina, to obrona czystości monoteizmu: to właśnie tego uczy sam Jezus według Koranu, który każe mu mówić: "Zaprawdę, Bóg jest moim i waszym Panem! Przeto czcijcie Go! To jest droga prosta!" (Koran 3:51). Nie niesie to za sobą żadnej pogardy: Koran czci chrześcijan (Koran 5:82), zakazuje przymusu w religii (Koran 2:256) i proponuje wspólne słowo: "Dochodźcie do słowa jednakowego dla was i dla nas: abyśmy nie czcili nikogo innego, jak tylko Boga, abyśmy nie dodawali Jemu niczego za współtowarzyszy" (Koran 3:64).
Nie. Koran przekazuje doktrynę taką, jaka jest zdefiniowana: jeden Bóg w trzech osobach. Właśnie to sformułowanie islamska jedyność nie może przyjąć, nawet jeśli chrześcijańska intencja głosi jednego Boga.
Nie. Słowo to nie pojawia się nigdzie w Biblii: doktryna została sformułowana na soborach IV wieku, by artykułować rozbieżne wersety. Inne wersety, jak Jana 17:3 czy Marka 13:32, utrzymują wyraźne rozróżnienie między Jezusem a Bogiem.
Nie. Koran czci chrześcijan (Koran 5:82) i wzywa ich do dialogu "w sposób uprzejmy" (Koran 29:46). Odrzucana jest doktryna o naturze Boga, nie osoby.