Ana sayfa > Dinler ve inançlar > İslamın gözünden yahudilik > Yahudiler Muhammed'i neden tanımıyor?
Yahudilerin Mesih ve peygamberlik ölçütleri, Kuran'ın cevabı (bir grubun tanıması ve gizlemesi), Abdullah bin Selam örneği ve düşmansız tartışma kuralı.
Yahudilik, İsrail'i iade edecek Davud soyundan bir Mesih bekler ve kutsal kitap döneminden sonra hiçbir peygamber koymaz: Muhammed (ona salat ve selam olsun) bu ölçütlerden hiçbirine girmiyor; doktriner reddin sebebi budur. Kuran'ın cevabı: Muhammed Tevrat'ta yazılıydı ve İsrail âlimleri onu "oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar"dı; onlardan bir kısmı bu bilgiyi gizliyordu (Kuran 2:146). Yahudiler onu tanıdı ve izledi; başlarında Abdullah bin Selam vardı.
İhtilaf doktriner kalır: asla bir halk hakkında hüküm değildir.
İçindekiler:
18 Ekim 2026 tarihinde 13h28 saatinde güncellendi
📖 3 dk okumaRabbinik yahudiliğin kesin ölçütleri vardır: kutsal kitap peygamberliği kapanmıştır ve beklenen Mesih, sürgünleri toplayacak, Mabedi yeniden yapacak ve İsrail kanununu kuracak Davud soyundan bir kraldır; bunlar sonra Maimonides'in Mişne Tora'sında (krallar kanunları) özetlenir.
İsmail soyundan Arap olan Muhammed (ona salat ve selam olsun), bütün milletler için yeni bir kanunla geldiği için bu çerçevelerden hiçbirine girmiyor: doktriner reddin kalbi budur ve böyle, olduğu gibi, karikatürsüz sunulması gerekir. Ayrışan şey okuma ızgarasıdır; kişiler kadar.
Kuran önce, Muhammed'in kitaplarda haber verilip tarif edildiğini bildirir: "yanlarındaki Tevrat ve İncil'de yazılı buldukları, okuyup yazması olmayan peygambere" (Kuran 7:157). Sonra dönemin paradoksunu tarif eder: "Kendilerine Kitap verdiklerimiz, onu (peygamberi) oğullarını tanıdıkları gibi tanırlar. Onlardan bir takımı, doğrusu bile bile hakkı gizlerler." (Kuran 2:146).
İfade kesin ve nüanslıdır: genel bir tanıma, "bir kısmına" atfedilen bir gizleme; hepsine değil.
Ve Kuran meşhur olan ters örneği zikreder: Medine'nin yahudi âlimi Abdullah bin Selam sorulunca imanını alenileştirdi (sire'de aktarılır) ve övülen Kitap ehli cemaatler: "Onlardan geceleri secdeye kapanarak Allah'ın ayetlerini okuyup duranlar vardır" (Kuran 3:113).
İbnül-Kayyim'in bir tespiti, Müslümanı sık yapılan polemik taşkınlığından korur: İslam, "Muhammed" adının gizli bir anlaşmayla bütün metinlerden, her yerden silinmiş olduğunu öğretmez.
Hidayatü'l-Hayara'da (sapıklara yol gösterme) hiçbir Müslüman âlimin bu iddiayı savunmadığını yazar: Kuran, Peygamberin Kitap ehlinde (Kuran 7:157) tasvirleriyle, alametleriyle ve sıfatlarıyla "yazılı buldukları" olduğunu söyler; bu, birkaç kişinin taşıyabileceği basit bir addan daha söylevli. Tespit her şeyi değiştirir: ihtilaf metinlerle ve tasvirleriyle ele alınır; asla genel bir silme teorisiyle değil (İbnül-Kayyim, Hidayatü'l-Hayara, üçüncü soru).
Bu konuda her yerden daha fazla, editöryel disiplin mutlaktır: ölçütler, metinler ve dönemin aktarılan eylemleri tartışılır; asla kişiler ve bugünkü halklar değil.
Uydurma Talmud suçlamaları, komplo teorileri gibi hiçbir polemik folklorunun burada yeri yoktur: Kuran metinle delil getirir, karalama ile değil ve "Kitap ehlinden zulmedenler bir yana, onlarla en güzel şekilde mücadele edin" (Kuran 29:46) diyerek diyalogu emreder, savaşmayan herkese adaletle (Kuran 60:8). İslamın gözünden yahudilik dosyası yahudi dinini bütün olarak sunar; İslamda Tevrat sayfası islamdaki statüsünü netleştirir.
Hayır. Medine'nin Yahudileri, başlarında âlim Abdullah bin Selam olmak üzere Muhammed'i (ona salat ve selam olsun) tanıdı ve islama girdi; Kuran, Kitap ehlinden zulmedenler bir yana, içindeki akımları iyilik yönü de dahil ayırt eder (Kuran 3:113). Red, çoğunluğun doktriner duruşudur; monolitik bir gerçeklik değildir.
Kuran, bazı Müslümanlara yaptığı gibi, bazı dönem gruplarına kesin eylemler için kesin kınama yöneltir ve İsrailoğullarını başka yerlerde uzun uzun onurlandırır (Kuran 2:40, 2:47). Bir halkı ataları için yargılamak Kuran'ın kendisine aykırıdır: "Herkesin kazandığı kendisinedir, kimse başkasının yükünü taşımaz" (Kuran 6:164).