Home > Religies en overtuigingen > Het christendom gezien vanuit de islam > De erfzonde
Heeft Adam zijn schuld doorgegeven aan de hele mensheid? De christelijke leer volgens haar bronnen, het islamitische antwoord (berouw aanvaard, zuivere fitra, ieder draagt zijn eigen last), en wat elke optie verandert.
Nee, volgens de islam: Adam toonde berouw en God nam zijn berouw aan (Koran 2:37), geen enkele ziel draagt de last van een andere (Koran 6:164), en elk kind wordt geboren op de zuivere fitra (al-Boechari 1358). Het christendom leert dat de zonde van Adam wordt doorgegeven aan heel zijn nageslacht, afgewassen door het doopsel in het kader van de verlossing (Romeinen 5:12; Catechismus van de Katholieke Kerk).
Het verschil verandert alles: de mens wordt puur en verantwoordelijk geboren, of schuldig en te verlossen.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdHet christendom leert dat de ongehoorzaamheid van Adam de zonde en de dood in de hele wereld heeft binnengebracht: "door één mens is de zonde de wereld binnengekomen, en door de zonde de dood" (Romeinen 5:12).
De Catechismus van de Katholieke Kerk preciseert dat deze erfzonde aan de hele mensheid wordt doorgegeven door overerving, niet door navolging: elke mens wordt geboren verstoken van de oorspronkelijke heiligheid, en het doopsel wist deze zonde uit door de mens aan de verlossende Christus te verbinden. Deze leer is het scharnier van heel het christelijke bouwwerk: als de mensheid schuldig geboren wordt, is er een losprijs nodig, en wordt het kruis noodzakelijk.
De Koran vertelt dezelfde val, maar houdt daar anders stil: Adam en zijn echtgenote erkennen hun fout en bidden: "O Heer, wij hebben onszelf onrecht aangedaan (d.m.v. zonden). Als U ons niet vergeeft en ons Uw genade niet schenkt, dan zullen wij zeker tot de verliezers behoren" (Koran 7:23), en God "waarop zijn Heer hem vergaf (door zijn berouw te aanvaarden)" (Koran 2:37). Geen erfelijke veroordeling: de fout van Adam is Adam vergeven, en zij verwekt niets over zijn kinderen.
Drie islamitische fundamenten volgen: geen enkele ziel draagt de last van een andere (Koran 6:164).
elk kind wordt geboren op de fitra, de zuivere natuur, en "het zijn zijn ouders die er een jood, een christen of een magiër van maken" (al-Boechari 1358); en de mens blijft broos, geneigd tot vergeten (Koran 20:115), zonder schuldig te zijn vanaf de geboorte.
Over God eerst: een Schepper die miljarden mensen straft voor een fout begaan vóór hun geboorte zou onrechtvaardig zijn, en de Koran sluit dat uit: "jullie Heer is niet onrechtvaardig voor (Zijn) dienaren" (Koran 41:46).
Over de mens vervolgens: puur geboren worden maakt van elk leven een persoonlijke verantwoordelijkheid en een intacte waardigheid, zonder stigma af te lossen. Over het heil ten slotte: als er niets collectief af te lossen is, is er geen kruis nodig, en wordt de vergeving opnieuw wat zij in de Koran is: een open deur tussen de dienaar en zijn Heer, "Wanhoop niet aan de genade van Allah (aangaande Zijn vergiffenis en toelating tot het paradijs), waarlijk Allah vergeeft alle zonden" (Koran 39:53).
Dat is heel het verschil tussen de twee evangeliën van de mens: de ene wordt geboren als schuldenaar van een oude schuld, de andere wordt vrij geboren, voor zijn Heer die hem verwacht.
De pagina islam en christendom: de essentiële verschillen plaatst dit punt terug in het algemene overzicht.
De geleerden leren dat zij door de barmhartigheid van God bedekt zijn en tot de mensen van het paradijs behoren: geen enkele persoonlijke zonde wordt hun toegerekend, aangezien er in de islam geen erfzonde bestaat.
Omdat er niets af te wassen is: het kind wordt puur geboren (fitra), zonder overgeërfde schuld. De islamitische geboorteriten (de oproep tot de adhan, aqiqa) zijn dankhandelingen, geen zuiveringen van een zonde.
De islam zegt dat de mens puur geboren wordt, met een neiging tot vergeten: Adam had een verbond ontvangen, "maar hij vergat" (Koran 20:115). De persoonlijke fout blijft mogelijk, ze is enkel persoonlijk: iedereen draagt verantwoordelijkheid voor zijn eigen fout.