Home > Religies en overtuigingen > Het christendom gezien vanuit de islam > Waarom zegt de Koran dat Jezus niet gekruisigd is?
Het vers van de ontkenning (4:157), zijn islamitische lezing, de christelijke positie van het verlossende kruis, en de stand van het historische debat, zonder karikatuur aan een van beide kanten.
De Koran bevestigt over wie beweerden Jezus te doden: "maar zij hebben hem niet gedood, noch hem gekruisigd, maar de gelijkenis van Isa werd op een andere man gelegd", en dat Allah hem tot Zich verheven heeft (Koran 4:157-158). Voor de islam vond de kruisiging dus niet plaats: een ander werd aan Jezus gelijk gemaakt, en Allah redde zijn boodschapper.
Het is een van de scherpste historische divergenties met het christendom, dat de verlossing op het kruis fundeert (1 Korintiërs 15:3);
voor de islam draagt niemand de last van een ander (Koran 6:164).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe Koran richt zich tot de kinderen van Israël over hun bewering: "maar zij hebben hem niet gedood, noch hem gekruisigd, maar de gelijkenis van Isa werd op een andere man gelegd", "Maar Allah heeft hem doen tot zich opgeheven. En Allah is altijd Almachtig, Alwijs." (Koran 4:157-158)
Het vers stelt drie dingen: de kruisiging vond niet plaats; een verschijning bedroog de getuigen; Isa (vrede zij met hem) werd tot Allah verheven.
De klassieke tafsirs verklaren dat Allah een man aan Isa gelijk maakte, die in zijn plaats gegrepen werd terwijl Isa verheven werd. Over de identiteit van die man stelden de geleerden verschillende lezingen voor zonder er een geloofsartikel van te maken: de islamitische zekerheid geldt de ontkenning van de kruisiging van Isa, niet de identiteit van wie die verschijning onderging. Zijn levende verheffing verklaart in het islamitisch geloof zijn terugkeer aan het einde der tijden (overgeleverd door al-Boechari en Muslim): een levende boodschapper in de hemel kan terugkomen om zijn aardse leven te voltooien.
De zin van tawaffa (Koran 3:55, "Ik zal je nemen en tot Mij verheffen") is eveneens door klassieke exegeten besproken: het nemen van de ziel (de dood) gevolgd door verheffing, of een verheffing waarvan Isa het onderwerp is; in beide lezingen sterft hij niet aan het kruis, en zal Isa op de Dag des Oordeels zeggen: "toen U mij tot U nam werd U de Waker over hen" (Koran 5:117).
Het kruis is het centrum van het christelijk heil: "Christus is gestorven voor onze zonden, volgens de Schriften" (1 Korintiërs 15:3). De Katechismus van de Katholieke Kerk presenteert de dood van Christus als het enige offer dat de mensheid verlost.
De kruisiging weerleggen is dus, in de ogen van christenen, het hart van hun geloof raken;
de islam neemt dat op zich: voor hem bestaat de verlossing door het bloed van een onschuldige niet, want "geen lastdrager zal een last van een ander dragen" (Koran 6:164).
Vergeving wordt rechtstreeks van Allah ontvangen door berouw, zoals Hij vergeeft wie tot Hem terugkeert (Koran 39:53).
De oude bronnen (Tacitus, de vermeldingen van Flavius Josephus) rapporteren de terechtstelling van een man genaamd Jezus onder Pontius Pilatus, en dat herhalen de geschiedenishandboeken. Drie preciseringen islamitische zijde: ten eerste divergeert het passieverhaal in de Evangeliën zelf (het uur van de kruisiging: "het was het derde uur" bij Marcus 15:25, "ongeveer het zesde uur" bij Johannes 19:14; de laatste woorden verschillen tussen de synoptici en Johannes), wat een gereconstrueerd verhaal toont, geen kroniek.
Ten tweede is het substitutie-idee geen uitvinding van de 7e eeuw: oude stromingen, zoals de basilidianen van de 2e eeuw, leerden dat een ander in zijn plaats gekruisigd was, zoals Irenaeus overlevert (Tegen de ketterijen).
Ten derde, en vooral: de moslim heeft de historici niet nodig om zijn geloof te bevestigen. De Koran is voor hem het woord van Allah, die beter weet wat er gebeurde dan welke reconstructie ook. Het geloof wordt niet bij meerderheid van bronnen gestemd.
Zij verandert alles, in de praktijk: geen erfzonde om te verlossen, geen noodzakelijk offer, geen middelaar. Ieder wordt zuiver geboren, antwoordt voor eigen daden, en keert terug naar een Allah die rechtstreeks vergeeft (Koran 39:53). Het kruis is niet het centrum van de islam: de barmhartigheid van Allah en de tawhid zijn dat.
Ja. Koran 4:157 is expliciet en maakt deel uit van het geloof: de kruisiging zoals verteld vond niet plaats, en Isa (vrede zij met hem) werd levend door Allah verheven.
De Koran noemt hem niet. De klassieke tafsirs stellen verschillende lezingen voor (een vijand die aan hem gelijk gemaakt werd, een vrijwilliger), zonder consensus. De islamitische zekerheid geldt de ontkenning, niet de identiteit van de andere man.
De oude bronnen vermelden de terechtstelling van Jezus onder Pontius Pilatus, maar het passieverhaal divergeert in de Evangeliën zelf (uren van de kruisiging, laatste woorden), en oude stromingen (zoals de basilidianen, overgeleverd door Irenaeus) leerden al de substitutie. De moslim fondeert zijn zekerheid op de Koran, niet op historische reconstructies.