Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Czy Prorok prowadził wojny napastnicze?
Dwadzieścia siedem bitew w ciągu 10 lat, wszystkie obronne lub będące odpowiedzią na agresję: prześladowania, zerwany pakt, koalicja maszerująca na Medynę. Badanie źródeł pokazuje, że żadna z nich nie była wojną ekspansji religijnej.
Muzułmańskie źródła dokumentują 27 wypraw w ciągu 10 lat, większość bez walki, i każdą w odpowiedzi na agresję udokumentowaną w Sirze: prześladowania w Mekce, wypędzenie muzułmanów, zerwane pakty, ataki na karawany, koalicje maszerujące na Medynę. Pierwsze pozwolenie walki było obronne (Koran 22:39-40), a reguły Proroka zakazywały zabijania cywilów (przekazał Abu Dawud). Żadna z bitew nie była wojną podboju religijnego.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 1 min czytaniaW Mekce przez 13 lat muzułmanie byli prześladowani bez odwetu: torturowani, bojkotowani, wypędzani. Dopiero po Hidżrze udzielono pierwszego pozwolenia walki: "Wolno walczyć tym, którzy doznali krzywdy" (Koran 22:39).
Prorok (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) ustanowił reguły wyprzedzające epoki o stulecia: zakaz zabijania kobiet, dzieci, starców i mnichów (przekazał Abu Dawud), zakaz podpalania drzew, obowiązek zaproponowania pokoju przed walką oraz powszechna amnestia po zwycięstwie, jak przy podboju Mekki (przekazali al-Buchari i Muslim). Koran wyznacza granicę walki: przekraczanie granic jest zakazane nawet wobec wroga (Koran 2:190).
Badr (rok 2): przypadkowe spotkanie z karawaną Kurajszytów przewożącą dobra skonfiskowane muzułmanom. Rów (rok 5): koalicja 10 000 ludzi maszerująca na Medynę. Chajbar (rok 7): twierdza, która uzbrajała koalicje.
Podbój Mekki (rok 8): po zerwaniu paktu z Hudajbijją. Każda bitwa jest udokumentowana w Sirze Ibn Hiszama ze swoimi przyczynami i konsekwencjami. Strona Banu Kurajza traktuje przypadek najbardziej cytowany przez polemistów.