Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Mahomet
Mahomet to tradycyjna polska forma przejęta przez łacinę średniowieczną (Machometus) i utrwalona w słownikach; muzułmanie znają Proroka jako Muhammada. Skąd się wzięło zniekształcenie, co zostało po nim w starych słowach pokrewnych i jak brzmi imię po arabsku.
Prorok o imieniu "Mahomet" nie istnieje: muzułmanie znają i uznają wyłącznie Muhammeda (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi). "Mahomet" to zniekształcenie przekazane przez łacinę średniowieczną (Machometus) i literaturę polemiczną, utrwalone potem w słownikach jako polska forma tradycyjna. Prawdziwe imię brzmi Muhammad ("ten, który jest godny chwały"), ta strona używa w tekście formy Muhammed, a stare słowa pokrewne "mahometański" i "mahometanizm" wyszły z użycia, bo błędnie sugerowały kult Proroka.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 3 min czytaniaForma "Mahomet" nigdy nie istniała po arabsku: pochodzi z łaciny średniowiecznych duchownych (Machometus), przeniesionej do języków europejskich przez kroniki wypraw krzyżowych i literaturę polemiczną; tą drogą weszła także do polszczyzny.
Przez stulecia literatura europejska opisywała Proroka (pokój z nim) właśnie pod tym zniekształconym imieniem, prawie zawsze jako wroga: słowo przychodzi więc do czytelnika z historią na plecach. W polszczyźnie słowniki i encyklopedie utrwaliły tę formę jako tradycyjną: pozostała tam jako nawyk hasłowy bardziej niż jako wybór.
Świta słowa naniósł więcej szkód niż jego wymowa: od "Mahometu" utworzono "mahometańskiego" i "mahometanizm", które przedstawiały islam jako religię mężczyzny imieniem Muhammad, tak jak chrześcijaństwo kręci się wokół Chrystusa. To główny błąd teologiczny, który słowo przewozi: islam nie jest religią Muhammada, a Koran mówi to w najjaśniejszych słowach.
"Powiedz: "Ja jestem tylko człowiekiem śmiertelnym, podobnym do was. Zostało mi tylko objawione, że Bóg wasz jest Bogiem Jedynym." (Koran 18:110). Oddawanie czci Prorokowi (pokój z nim) byłoby zaprzeczeniem jego własnej religii: stare słowa pokrewne "mahometański" i "mahometanizm" wyszły więc z użycia nawet w polszczyźnie wykształconej, zastąpione przez "muzułmański" i "islam".
Imię arabskie brzmi Muhammad, imiesłów bierny rdzenia hmd (chwała): "ten, który jest godny chwały", imię znane Arabii przed islamem, choć niepospolite.
Transkrypcja akademicka ją zachowuje: dlatego polskie tłumaczenie Koranu pisze "Muhammad jest tylko Posłańcem. Posłańcy przeminęli już przed nim." (Koran 3:144) i "Muhammad nie jest ojcem żadnego z waszych mężczyzn, lecz jest Posłańcem Boga i pieczęcią proroków." (Koran 33:40). Ta strona używa w tekście formy Muhammed: setki transkrypcji istnieje według języków, a wszystkie odsyłają do tego samego arabskiego imienia.
Forma Mahomet pozostaje hasłem słownikowym, ale imię Proroka żyje w polszczyźnie w swojej arabskiej postaci: rosnąca wspólnota muzułmańska w Polsce zwraca się do Proroka po arabsku, nowe tłumaczenia i publikacje piszą Muhammad, a setki milionów ludzi na świecie nosi dziś to imię. Polska słyszy je coraz częściej i nikt pod tym imieniem nie szuka innego proroka niż Muhammada (pokój z nim): polski słownik i żywy język mówią o tym samym człowieku.
Na tej stronie imię Proroka (pokój z nim) pisze się w tekście formą Muhammed, z honorific po imieniu. Jedynym wyjątkiem jest tytuł tej strony: odpowiada ona na wyszukiwanie "Mahomet", bo tak miliony szukających wpisują pytanie, a trzeba ich iść szukać tam, gdzie są.
Odpowiedź mieści się w jednym zdaniu: Prorok o imieniu "Mahomet" nie istnieje i jest on nieznany muzułmanom, muzułmanie znają i uznają wyłącznie Muhammeda (pokój z nim), a islam nie jest religią nikogo innego jak Boga. Strona Czy Muhammed kłamał? odpowiada na następny zarzut, o jego prawdomówność.
Z dziedzictwa: słowo przyszło przez łacinę średniowieczną (Machometus), niesione stuleciami literatury polemicznej, a słowniki i encyklopedie utrwaliły je jako polską formę tradycyjną. Kto dziś jej używa, powtarza nawyk słownikowy, nie wybór doktrynalny: poprawna wymowa imienia (Muhammad) nie nastręcza w polszczyźnie żadnej trudności.
Samo słowo to raczej historyczne zniekształcenie niż obelga, a w polszczyźnie pozostało formą słownikową, neutralną z natury. Obciążone jest jednak jego stare otoczenie: od "Mahometu" utworzono "mahometańskiego" i "mahometanizm", które przedstawiały islam jako religię Muhammada, tak jak chrześcijaństwo kręci się wokół Chrystusa. Muzułmanin nie zna Proroka pod tym imieniem: zna i uznaje wyłącznie Muhammada, nie dopatrując się złośliwości u rozmówcy.
Tradycyjna polska pisownia to Mahomet, transkrypcja akademicka to Muhammad, a polskie tłumaczenie Koranu używa właśnie tej drugiej formy (Koran 3:144, 33:40). Imię znaczy "ten, który jest godny chwały", od arabskiego rdzenia hmd. Nowe polskie teksty muzułmańskie i naukowe coraz częściej piszą Muhammad.