Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Kamienowanie w islamie
Kamienowanie cudzołożnego małżonka jest przepisane przez Sunnę, z warunkami dowodowymi tak surowymi (czterech świadków naocznych albo dobrowolne przyznanie), że czynią je w praktyce prawie niewykonalnym.
Kamienowanie cudzołożnego męża lub cudzołożnej żony jest przepisane przez Sunnę (przekazaną przez al-Buchari i Muslim), z warunkami dowodowymi tak surowymi (czterech świadków naocznych samego czynu albo dobrowolne przyznanie przed sędzią), że kara jest w praktyce prawie niewykonalna. Uczeni różnią się co do jej statusu prawnego dzisiaj, a warunki dowodowe czynią z niej karę, którą muzułmańska historia rzadko stosowała.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 2 min czytaniaKamienowanie cudzołożnego małżonka jest przekazane w kilku autentycznych hadisach (al-Buchari i Muslim): Prorok (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) stosował ją w przypadkach, w których przyznanie było dobrowolne i powtarzane. Koran przepisuje chłostę za cudzołóstwo osób stanu wolnego (Koran 24:2) i wymaga czterech świadków naocznych dla oskarżenia o cudzołóstwo (Koran 24:4).
Czterech świadków naocznych, którzy widzieli sam czyn (nie podejrzenia), albo dobrowolne przyznanie powtórzone przed sędzią, które można w każdej chwili odwołać. Koran surowo karze oskarżenie bez dowodu: "wymierzcie osiemdziesiąt batów" (Koran 24:4). Prorok (pokój z nim) powiedział: "odsuwajcie kary od muzułmanów tak daleko, jak tylko możecie: jeśli znajdziecie dla muzułmanina wyjście, zostawcie je otwarte, bo pomylić się przebaczając jest lepiej niż pomylić się karząc" (przekazali at-Tirmidhi i Abu Dawud).
Historia prawa muzułmańskiego odnotowuje bardzo niewiele udokumentowanych przypadków na przestrzeni 14 stuleci: kara należy do wymiaru sprawiedliwości zorganizowanego państwa, nigdy do osób prywatnych, a warunki dowodowe czyniły z niej już wtedy procedurę wyjątkową.
Wyrok należy wyłącznie do publicznego wymiaru sprawiedliwości państwa stosującego prawo muzułmańskie, nie do jednostek ani tłumów: sam Prorok (pokój z nim) wymagał przyznania albo świadków przed sędzią. Uczeni różnią się co do sądowego stosowania tej kary w nowoczesnych państwach. Dziś kara ta należy do wyłącznej władzy publicznej: w krajach, które nie przewidują jej w swoim prawie, nie znajduje zastosowania, a islam nie nakazuje żadnej prywatnej sprawiedliwości.