Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Banu Kurajza
Sprawa najczęściej przytaczana przez polemistów: śmierć mężczyzn Banu Kurajzy po zdradzie podczas bitwy pod Równem. Co mówią źródła, wyrok Sa'da ibn Mu'aza wybranego przez samo plemię oraz prawdziwe liczby.
Po zdradzie Banu Kurajzy podczas bitwy pod Równem (rok 5) plemię skapitulowało i poprosiło, by Sa'd ibn Mu'az, sojusznik, którego samo wybrało, ogłosił swój wyrok. Ten zastosował prawo Tory wobec zdrady w czasie oblężenia: walczący mężczyźni zostali straceni, kobiety i dzieci oszczędzone. Źródła podają od 400 do 900 mężczyzn.
Wszystkie kobiety i dzieci pozostały przy życiu, a część się nawróciła. To egzekucja prawa wojennego, nie ludobójstwo.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 2 min czytaniaW 5 roku Hidżry koalicja 10 000 ludzi (Kurajszyci, Ghatafan i wygnani Żydzi z Banu an-Nadir) ruszyła na Medynę, by wymordować muzułmanów.
Ponieważ miasto dało się bronić jedynie rowem wykopanym na radę Salmana al-Farisiego, bitwa była oblężeniem. Podczas oblężenia plemię Banu Kurajza: dotąd sprzymierzone paktem medyńskim: zdradziło: otworzyło negocjacje z wrogiem, by zaatakować muzułmanów od tyłu, w momencie, gdy ich rodziny były bez ochrony (Koran 33:26: "I On sprowadził z ich twierdz tych ludzi Księgi, którzy im pomagali").
Po kapitulacji Banu Kurajza poprosiła o osądzenie przez Sa'da ibn Mu'aza, sojusznika własnego plemienia (Aws), którego znali jako dawnego konwertytę z judaizmu. Sa'd zastosował prawo Tory wobec zdrady w czasie oblężenia, to samo, które przepisuje Powtórzenie Prawa (Pwt 20:12-14): walczący mężczyźni zostali straceni, kobiety i dzieci oddano pod ochronę. Źródła podają liczby od 400 do 900 mężczyzn: at-Tabari podaje 600-700, Ibn Hiszam te same.
Żadnej liczby "ludobójstwa całego plemienia" nie ma w źródłach: wszystkie kobiety i dzieci pozostały przy życiu, część nawróciła się dobrowolnie, inne zostały wykupione lub włączone.
Oskarżyciele pomijają systematycznie trzy elementy. Po pierwsze: zdrada w czasie oblężenia była karana śmiercią we wszystkich systemach prawnych świata, w tym prawem Tory, które samo plemię uznawało. Po drugie: to plemię samo wybrało sędziego (Sa'da, dawnego sojusznika), nie narzucona decyzja.
Po trzecie: wyrok jest wyrokiem prawa wojennego, nie doktryny religijnej: islam nie naucza, że Żydzi mają być zabijani, a Żydzi Medyny, którzy dochowali paktu, nie zostali tknięci. Strona islam a wolność wyznania rozwija regułę ogólną: "Nie ma przymusu w religii!" (Koran 2:256) i sprawiedliwość wobec wszystkich niewalczących (Koran 60:8).
Prawo wojenne, które zastosował Sa'd (prawo Tory, które znał jako konwertyta z judaizmu), odróżniało walczących od niewalczących: skazani zostali tylko mężczyźni, którzy walczyli i zdradzili, kobiety i dzieci zostały oszczędzone i oddane pod ochronę.
Nie: plemię podpisało pakt medyński z muzułmanami, po czym zdradziło, sprzymierzając się z dziesięciotysięczną armią, która przybyła wymordować muzułmanów podczas oblężenia pod Równem (Koran 33:26). Zdrada w czasie oblężenia była karana śmiercią we wszystkich systemach prawnych tej epoki.