Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Dżihad i terroryzm
Dżihad ma dokładne znaczenie w islamie: walczyć dla Boga przez modlitwę, jałmużnę i ujętą w ramy walkę obronną. Terroryzm zabijający niewinnych jest przeciwieństwem tego, co nakazuje Koran, a uczeni islamu potępili go jednogłośnie.
Dżihad znaczy "wysiłek na drodze Boga": ma wiele form (walka z samym sobą, jałmużna, nauczanie dobra), a jego forma wojskowa jest ściśle obronna i ujęta w ramy przez Koran (Koran 22:39-40): nie zabijać nikogo poza walką, chronić cywilów, dochowywać paktów.
Terroryzm, który zabija niewinnych, jest formalnie zakazany (Koran 5:32), a uczeni islamu potępili go jednogłośnie. Słowo "irhab" (terror), do którego roszczą sobie prawo terroryści, to to samo, którego Koran używa, by kwalifikować ich czyny: "przerazić wroga Boga i wroga waszego" (Koran 8:60) to reguła odstraszania wojskowego, nigdy reguła życia cywilnego.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 2 min czytania"Dżihad" pochodzi od "dżahada": dokonywać wysiłku.
Koran używa tego słowa w kilku znaczeniach: wysiłek przeciwko sobie samemu ("A tych, którzy walczyli w naszej sprawie, My z pewnością poprowadzimy na Nasze drogi", Koran 29:69), wysiłek przez jałmużnę i sprawiedliwość, wysiłek przekazu pięknym argumentem (Koran 16:125) i wysiłek obrony wojskowej, gdy wspólnota jest atakowana (Koran 22:39). Dżihad nie jest więc "świętą wojną" w europejskim sensie średniowiecznym: to nieprzerwany wysiłek dla sprawiedliwości, którego forma wojskowa jest ściśle uregulowanym przypadkiem szczególnym.
Baza Shamela zawiera pełne dzieło akademickie o tym rozróżnieniu (al-Judhur al-Tarikhiya, książka 1129), które definiuje pojęcia: terroryzm to agresja wobec niewinnych osób (w ich krwi, religii, majątku) celem zaszczepienia strachu, podczas gdy prawomocny dżihad zmierza do odparcia agresji i ochrony prześladowanych.
Dzieło cytuje definicję Światowej Akademii Fiqhu (Rabita, 16. sesja), która potępia terroryzm jako zbrodnię przeciw samej religii. Prorok (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) zakazał zabijania kobiet, dzieci i duchownych na wojnie (przekazał Abu Dawud): ta reguła wystarcza, by zdyskwalifikować każdy terroryzm z dżihadu, bo żaden terrorysta tych reguł nie przestrzega.
Grupki ekstremistyczne cytują wersety wojenne poza ich kontekstem (strona "wersety miecza" traktuje je jeden po drugim) i ignorują regułę ogólną Koranu: "Ten, kto zabił człowieka, który nie popełnił zabójstwa i nie szerzył zgorszenia na ziemi, czyni tak, jakby zabił wszystkich ludzi." (Koran 5:32 i 2:190).
Ignorują też, że Prorok (pokój z nim) spędził 13 lat w Mekce, nie odpowiadając z bronią w ręku, że pierwsze pozwolenie walki było obronne (Koran 22:39) i że pierwszymi ofiarami terroryzmu są dziś sami muzułmanie. Wyrok uczonych islamu, wszystkich szkół, jest jednoznaczny: terroryzm to najcięższa zbrodnia po szirku, bo zabija niewinnych w imię religii, która formalnie zakazuje ich zabijania.
Nie: Koran używa "turhibuna" (8:60) na określenie odstraszania wojskowego wobec wrogiej armii, nie terroru wobec cywilów. Ten sam werset przechodzi natychmiast do pokoju: "A jeśli oni skłonią się do pokoju, to i ty się ku niemu skłoń i zaufaj Bogu!" (Koran 8:61). Współczesne akademie fiqhu zdefiniowały terroryzm jako zbrodnię "irhab" (nieusprawiedliwionej agresji): słowo arabskie oznacza zbrodnię, nie prawomocne odstraszanie.
Koran wyraźnie zakazuje przymusu w religii (Koran 2:256) i mówi: "A gdyby zechciał twój Pan, to uwierzyliby wszyscy, którzy są na ziemi" (Koran 10:99). Walka jest dozwolona tylko obronnie i dla ochrony prześladowanych (Koran 22:39-40). Rozprzestrzenianie religii dokonuje się argumentem i pięknym postępowaniem (Koran 16:125), nigdy mieczem.