Islam szerzył się mieczem

"Wersety miecza" (9:5, 9:29, 8:12) dotyczą złamanych traktatów i konkretnych agresji w czasie wojny. Werset 9:5 wymierza się w plemiona pogańskie, które zerwały swój pakt i walczyły z muzułmanami, z czteromiesięcznym terminem i nakazem ochrony każdego, kto prosi o azyl (9:6); werset 9:29 dotyczy dwóch imperiów zagrażających powstającemu państwu.

Werset 8:12 opisuje zapewnienie dane walczącym podczas Badru. Żaden nie jest ogólną regułą wobec niemuzułmanów, a ogólna reguła Koranu to 2:190: "nie bądźcie najeźdźcami".

Werset 9:5: zdrada paktu, cztery miesiące terminu, drzwi azylu

Werset otwiera się własnym kontekstem: "Bóg i Jego Posłaniec są wolni od zobowiązań względem tych spośród bałwochwalców, z którymi zawarliście przymierze." (Koran 9:1): niektóre grupy pogańskie miały uczciwy, chroniony traktat; inne zerwały go i wspierały wroga. Dany jest termin czterech świętych miesięcy, potem werset wojenny, a natychmiast po nim rozkaz odwrotny: "A jeśli ktoś z bałwochwalców poszukuje u ciebie schronienia, to daj mu schronienie, tak by mógł usłyszeć słowo Boga, a następnie doprowadź go do miejsca bezpiecznego." (Koran 9:6).

Wezwanie do powszechnego zabijania niemuzułmanów, które w jednym oddechu nakazuje zbrojną ochronę odosobnionego bałwochwalcy: kontekst zakazuje odczytania uogólniającego, a właściwością tego sporu jest właśnie jego ignorowanie.

Werset 9:29: dwa imperia zagrażające powstającemu państwu

"Zwalczajcie tych, którzy nie wierzą w Boga i w Dzień Ostatni ... spośród tych, którym została dana Księga - dopóki oni nie zapłacą daniny własną ręką i nie zostaną upokorzeni." (Koran 9:29): udokumentowany kontekst historyczny to wyprawa przeciwko Cesarstwu Bizantyjskiemu (Tabuk), której armie posunęły się w stronę Arabii.

Werset wymierza się w państwa ludzi Księgi będące w stanie wojny z państwem islamskim i kończy się dżizją: podatkiem od zwolnienia ze służby wojskowej, płaconym przez sprawnych mężczyzn, w zamian za ochronę państwa: system, który strona dżizja a dhimmi bada szczegółowo, ze zwolnieniami (kobiety, dzieci, starcy, mnisi, ubodzy), które dyskwalifikują wszelkie odczytanie "eksterminacyjne".

Werset 8:12: zapewnienie bojowe, nie doktryna

Twój Pan objawił aniołom: "Oto Ja jestem z wami! Umocnijcie więc tych, którzy wierzą! Ja wrzucę strach w serca niewiernych." (Koran 8:12): kontekstem jest bitwa pod Badrem (rok 2), w której 300 muzułmanów stawało naprzeciw tysięcznej armii przybyłej zmiażdżyć wypędzoną wspólnotę.

Opisany "strach" to nadprzyrodzone odstraszanie skierowane w armię na wyprawie: ten sam werset kontynuuje ranienie sił armii, a odniesienie do historii przeszłych narodów brzmi: "Oni są jak ludzie Faraona i ci, którzy byli przed nimi" (Koran 8:52, o historii przeszłych narodów). Reguła życia cywilnego nie pisze się w ogniu bitwy: to sam Koran ustala ogólną regułę wspólnego życia, a dana jest w wersecie 2:190: zwalczać tych, którzy zwalczają, nigdy nie przekraczając granic.

Reguła ogólna, ta która zostaje, gdy wojna się kończy

Wersety wojenne są uwarunkowane przez ich własny tekst;

wersety ogólne pozostają: "Bóg nie zabrania wam, abyście byli dobrzy i sprawiedliwi względem tych, którzy was nie zwalczali z powodu religii ani nie wypędzali was z waszych domostw." (Koran 60:8), "Nie ma przymusu w religii!" (Koran 2:256), "Wy macie waszą religię, a ja mam moją religię." (Koran 109:6). Kolejność interpretacji jest dana przez sam Koran: wersety okolicznościowe czyta się pod regułą ogólną, nigdy odwrotnie: i dokładnie to stosuje niniejsze opracowanie wobec każdego zarzutu, po kolei.