Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Czy muzułmanie mają prawo kłamać?
Współczesne oskarżenie czyni z "takiji" ukrytą zasadę podniesioną do rangi przesady. Materiał: kłamstwo jest potępione przez Koran, jedynym udokumentowanym wyjątkiem jest przymus pod torturami (Koran 16:106), a Prorok (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) przeżył swoją prawdę pod torturami, nie wyrzekając się.
Nie: kłamstwo jest potępione jako takie: "Jedynie kłamstwo wymyślają ci, którzy nie wierzą w znaki Boga; tacy są kłamcami!" (Koran 16:105).
Jedynym udokumentowanym wyjątkiem jest przymus: "z wyjątkiem tego, kto został zmuszony, lecz serce jego jest spokojne w wierze" (Koran 16:106), werset objawiony dla torturowanego towarzysza, który wypowiedział słowa swoich oprawców. "Takija" jest terminem jurysprudencji dla tego konkretnego przypadku, nigdy licencją na zwykłe kłamstwo: regułą Koranu jest prawda, nawet twarzą w twarz z wrogami.
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 2 min czytaniaKłamstwo nie ma pozytywnego statusu w Koranie: jest sprawą niewiernych: "Jedynie kłamstwo wymyślają ci, którzy nie wierzą w znaki Boga; tacy są kłamcami!" (Koran 16:105), a słowo wierzącego jest zobowiązaniem: "O wy, którzy wierzycie! Bójcie się Boga i mówcie proste słowa!" (Koran 33:70).
Prorok (pokój z nim) jest znany przed swoją misją jako al-Amin, godny zaufania, nazwany tak przez samych jego wrogów: reputacja prawdy jest pierwszą z prorockich cnót, a żaden tekst nie zezwala na jej zawieszenie.
Jedynym udokumentowanym przypadkiem jest tortura. Werset 16:106 został objawiony dla Ammara ibn Jasira, torturowanego przez Mekkanczyków aż do wypowiedzenia wymaganych od niego słów: werset go usprawiedliwia, "z wyjątkiem tego, kto został zmuszony, lecz serce jego jest spokojne w wierze": wiara pozostaje cała, słowa wypowiedziane pod torturami się nie liczą.
Prawnicy nazwali ten przypadek i jego granice: jest prawem ofiary, nigdy strategią wolnego. Całe współczesne oskarżenie opiera się na nieuprawnionym rozszerzeniu tego wyjątku na normalne życie muzułmanów.
Historyczny materiał jest jasny: Prorok (pokój z nim) i jego towarzysze znosili mekkańskie tortury, nie wypowiadając słów, publicznie zapowiadali swoje plany wypraw, podpisywali niekorzystne traktaty i dotrzymywali ich aż do ich zerwania przez drugą stronę, a Koran zganił nawet powściągliwość niektórych towarzyszy przed publicznym ogłoszeniem ich winy (Koran 24:11: sprawa kłamstwa przeciw Aiszy).
System, który kłamie z zasady, nie pozwala swoim wrogom pisać swoich biografii, a islam pozwolił swoim wrogom napisać całą polemiczną literaturę: to przeciwieństwo zachowania doktryny kłamstwa. Strona czy Muhammed kłamał? traktuje merytoryczne oskarżenie o jego osobę.
Nie: słowo oznacza w jurysprudencji ukrywanie swojej wiary pod groźbą fizyczną i jest dokumentowane głównie w szkołach szyickich, które praktykowały je pod wrogimi rządami. Sunnici sprowadzają je do przypadku wersetu 16:106: muzułmanin torturowany, który wypowiada wymagane słowa bez wierzenia w nie, nie staje się niewiernym. Nie istnieje żaden tekst, który zezwalałby muzułmaninowi kłamać w zwykłych sprawach, ani wobec muzułmanów, ani wobec innych.
Nie: pakt z Hudajbijją był publicznym traktatem, podpisanym i dotrzymanym aż do jego zerwania przez drugą stronę: to dokładny przykład uczciwego kontraktu, nawet niekorzystnego. Koraniczna reguła jest szczera wobec paktów: kiedy obawia się zdrady, zerwanie ogłasza się przed działaniem: "A jeśli naprawdę obawiasz się zdrady ze strony pewnych ludzi, to tak samo odrzuć ich przymierze" (Koran 8:58): to przeciwieństwo kłamstwa.
Tak, i werset 16:106 tego strzeże: towarzysz Ammar, torturowany aż do wypowiedzenia słów swoich oprawców, został zrehabilitowany przez werset. To ochrona ofiary pod torturami, porównywalna z prawem do niesamooskarżania się w nowoczesnych prawach. Zwyczajną regułą pozostaje: "O wy, którzy wierzycie! Bójcie się Boga i mówcie proste słowa!" (Koran 33:70).