Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Mogen moslims liegen?
Het moderne verwijt maakt van de "taqiya" een verborgen principe, opgerekt tot het extreme. Het dossier: het liegen wordt door de Koran veroordeeld, de enige gedocumenteerde uitzondering is dwang onder foltering (Koran 16:106), en de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) leefde zijn waarheid onder de foltering zonder ze te verloochenen.
Nee: liegen wordt als zodanig veroordeeld: "Het zijn slechts degenen die niet in de tekenen van Allah geloven die leugens verzinnen en zij zijn de leugenaars." (Koran 16:105).
De enige gedocumenteerde uitzondering is dwang: "behalve degene die gedwongen wordt en in wiens hart rust heeft in het geloof" (Koran 16:106), een vers geopenbaard voor een metgezel die gefolterd werd en de woorden van zijn folteraars had uitgesproken. De "taqiya" is een term uit de rechtsgeleerdheid voor dit precieze geval, nooit een vrijbrief tot gewoon liegen: de regel van de Koran is de waarheid, zelfs tegenover zijn vijanden.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdHet liegen heeft geen positief statuut in de Koran: het is de zaak van de ongelovigen: "Het zijn slechts degenen die niet in de tekenen van Allah geloven die leugens verzinnen en zij zijn de leugenaars." (Koran 16:105), en het woord van de gelovige is een engagement: "O jullie die geloven! Vrees Allah en spreek de waarheid." (Koran 33:70).
De Profeet (vrede zij met hem) was vóór zijn zending bekend onder de naam al-Amin, de betrouwbare, een naam gegeven door zijn vijanden zelf: de reputatie van waarheid is de eerste van de profetische deugden, en geen enkele tekst machtigt de opschorting ervan.
Het enige gedocumenteerde geval is dat van de foltering. Vers 16:106 werd geopenbaard voor Ammar ibn Yasir, door de Mekkanen gefolterd tot hij de van hem geëiste woorden uitsprak: het vers excuseert hem, "behalve degene die gedwongen wordt en in wiens hart rust heeft in het geloof": het geloof blijft gaaf, de onder foltering uitgesproken woorden tellen niet.
De rechtsgeleerden hebben dit geval en zijn grenzen benoemd: het is een recht van het slachtoffer, nooit een strategie van de vrije. Het hele moderne verwijt rust op de illegitieme uitbreiding van deze uitzondering naar het gewone leven van de moslims.
Het historische dossier is duidelijk: de Profeet (vrede zij met hem) en zijn metgezellen hebben de Mekkaanse foltering geleden zonder de woorden uit te spreken, hebben hun veldtochtsplannen publiek aangekondigd, hebben nadelige verdragen ondertekend en nagekomen tot de andere partij ze brak, en de Koran heeft zelfs de aarzeling van bepaalde metgezellen om hun fouten publiek te verklaren gelaakt (Koran 24:11: de zaak van de leugen tegen Aisha).
Een systeem dat uit principe liegt, laat zijn vijanden niet zijn biografieën schrijven, en de islam heeft zijn vijanden een hele polemische literatuur laten schrijven: het is het tegendeel van het gedrag van een leer van de leugen. De pagina heeft Mohammed gelogen? behandelt het fundamentele verwijt op zijn persoon.
Nee: het woord duidt in de rechtsgeleerdheid het verbergen van het eigen geloof onder fysieke dreiging aan, en het is vooral gedocumenteerd in de sjiitische scholen die het onder vijandige regeringen hebben beoefend. De soennieten beperken het tot het geval van vers 16:106: een gemartelde moslim die de gevraagde woorden uitspreekt zonder erin te geloven, wordt geen ongelovige. Er bestaat geen enkele tekst die een moslim toestaat te liegen in zijn gewone aangelegenheden, noch tegenover moslims, noch tegenover anderen.
Nee: het verdrag van Hudaybiyya was een publiek verdrag, ondertekend en nagekomen tot de andere partij het brak: het is het exacte voorbeeld van het eerlijke contract, zelfs als het nadelig is. De koranische regel is duidelijk over verdragen: wanneer men verraad vreest, wordt de breuk openlijk aangekondigd vóór men handelt: "Als jij verraad vreest van mensen, gooi hen dan het verbond terug" (Koran 8:58): het is het tegendeel van de leugen.
Ja, en vers 16:106 waarborgt het: de metgezel Ammar, gefolterd tot hij de woorden van zijn beulen uitsprak, werd door het vers gerehabiliteerd. Het is een bescherming van het slachtoffer onder foltering, vergelijkbaar met het recht om zich niet zelf te belasten in de moderne rechten. De gewone regel blijft: "O jullie die geloven! Vrees Allah en spreek de waarheid." (Koran 33:70).