Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Wat gebeurde er in Khaybar?
Khaybar is een moderne antisemitische leus geworden. Het historische dossier toont iets anders: een oorlogvoerende vestingstad die na de coalitie tegen Medina werd geneutraliseerd, en bewoners die hun land hielden en het bewerkten voor de helft van de oogst.
Khaybar was de achterbasis van de coalitie die Medina net had belegerd (de slag bij de Gracht, het jaar 5): zijn rijkdommen hadden de federatie gefinancierd die de moslimstad wilde uitroeien. De veldtocht van het jaar 7 neutraliseerde dit militaire centrum. De gedocumenteerde afloop weerspreekt het cliché van de verdrijving: al-Boechari en Muslim verhalen dat de joden van Khaybar hun palmen en hun land hielden, bewerkt tegen de helft van de oogst (Muslim 1551), en zij bleven er decennia lang.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdIn het jaar 5 marcheerde een federatie van Arabische stammen en joodse facties, aangevuurd en gefinancierd door onder meer de notabelen van Khaybar, op Medina af met ongeveer 10.000 man: dat is de slag bij de Gracht, waar de stad alleen overleefde dankzij het geïmproviseerde verdedigingssysteem en een storm die de belegeraars uiteendreef (de Koran verhaalt het: "Maar Allah Zijn (bestraffing) bereikte hen van een plaats vanwaar zij het niet verwachtten, en Hij veroorzaakte angst in hun harten" (Koran 59:2)).
Khaybar, 150 kilometer ten noorden, was het reservoir van deze strategie: rijkdommen, vestingen, tribale netwerken. Deze basis neutraliseren was een militaire noodzaak die geen enkele bevelhebber van die tijd zou hebben betwist.
De veldtocht nam de vestingen van de streek één voor één in, door belegering en onderhandeling, tot de overgave van de hoofdvesting. De afloop was geen slachting en geen deportatie: een landbouwcontract.
Muslim verhaalt het met precisie: de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) liet de joden van Khaybar hun palmen en hun land, op voorwaarde dat zij die met hun eigen middelen bewerkten en dat de helft van de oogst aan de staat van Medina toeviel (Muslim 1551). Al-Boechari haalt deze verdeling aan als referentie voor de behandeling van open steden (overgeleverd door al-Boechari 2334 en 3125).
Het contract van Khaybar weerspreekt punt voor punt het cliché van de verdrijving: de bewoners hielden hun grondbezit, zetten hun landbouw voort en leefden decennia lang ter plaatse. De pagina Banu Qurayza behandelt het geval van Medina zelf, waar een oorlogsjustitie een verraad tijdens een belegering besliste;
Khaybar toont het andere gezicht van hetzelfde oorlogsrecht: de verkregen veiligheid, de werkende bevolking gehandhaafd. De joden van Khaybar bleven welvarende landbouwers, en hun grondkwestie dook onder het kalifaat van Omar zelfs weer op, bewijs dat zij er nog altijd leefden.
Tijdens deze periode van samenleven probeerde een joodse vrouw zelfs de Profeet (vrede zij met hem) te vergiftigen met een aangeboden schaap: zij bekende haar voornemen, en hij weigerde dat men haar doodde (overgeleverd door al-Boechari 2617 en Muslim 2190). De aanslag op zijn persoon ontketende geen represailles en geen verdrijving: het landbouwcontract liep door. Dat is de maat van het verschil tussen de neutralisering van een militaire dreiging en een wraakactie.
De kreet "Khaybar Khaybar" werd geboren in de 20e eeuw in militantische kringen, die de naam losmaakten van de 7e eeuw om er een antisemitisch symbool van te maken.
Het is een dubbele historische fraude: zij verandert een operatie tegen een oorlogvoerende stad in een aanval op de joden als volk, terwijl de bewoners van Khaybar in hun land werden gehandhaafd; en zij instrumentaliseert een oorlogsgebeurtenis in een hedendaags politiek conflict. De islam van dezelfde teksten geeft de joden het statuut van mensen van het Boek, beschermt hun gebedshuizen (Koran 22:40) en verbiedt agressie: de pagina is de islam antisemitisch? behandelt de vraag ten gronde.
Khaybar is niet neutraal gebleven: zijn notabelen hebben de grote coalitie van het jaar 5 gefinancierd en aangevuurd, die Medina belegerde met 10.000 man, en zijn vestingen dienden als achterbasis. In het oorlogsrecht van alle tijden is de logistieke basis van een coalitie in het veld een legitiem doel: de veldtocht van het jaar 7 mikte op dat organisatiecentrum.
Nee: de gedocumenteerde afloop is een landbouwcontract. Muslim verhaalt het precies: de Profeet (vrede zij met hem) liet de joden van Khaybar hun palmen en hun land, dat zij met hun eigen middelen bewerkten, tegen de helft van de oogst. Zij bleven decennia lang ter plaatse, tot beslissingen die veel later vielen onder kalief Omar, in een andere context.
Het is een politieke kreet uit de 20e eeuw, geboren in militantische kringen, die het woord losmaakt van zijn context van de 7e eeuw om er een antisemitisch symbool van te maken. De gedocumenteerde geschiedenis spreekt dat tegen: Khaybar was een operatie tegen een oorlogvoerende vestingstad, gevolgd door een landbouw- en fiscaal statuut voor haar bewoners, geen vervolging van een volk om zijn godsdienst.