Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Verdeelt de islam de wereld in twee kampen?
De dichotomie wereld van de islam / wereld van de oorlog staat in geen enkel stichtend geschrift: het is een constructie van klassieke juristen om hun tijd te beschrijven. De hedendaagse juristen vervangen haar door het land van pact en veiligheid.
Nee: deze verdeling bestaat in geen enkel vers noch hadith: zij is een constructie van de klassieke juristen (Aboe Hanifa, al-Mawardi) om de gebieden van hun tijd in te delen, met meerdere concurrerende classificaties. De hedendaagse juristen beschrijven de landen waar de moslim vrij en beschermd leeft als landen van pact en veiligheid, en de permanente regel van de Koran is die van de nagekomen verdragen: "Kom hun verdrag dus na tot het einde van de afgesproken tijd." (Koran 9:4).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdDe woorden dar al-islam en dar al-harb verschijnen noch in de Koran noch in de hadiths: zij zijn geboren in de siyasa-verhandelingen van de juristen van de eerste eeuwen, die de gebieden van een bewegende politieke kaart moesten indelen.
Aboe Hanifa en zijn leerlingen, al-Mawardi en anderen stelden concurrerende rasters voor (2, 3, 5 categorieën naargelang de auteurs), met wisselende criteria: precies die verspreiding bewijst het karakter van analyse-instrument, niet van dogma.
Wat de stichtende geschriften geven, zijn regels: een verdrag nagekomen tot de termijn (Koran 9:4), een breuk openlijk aangekondigd in geval van verraad (Koran 8:58), vrede voorgesteld zodra zij mogelijk is (Koran 8:61), weldoen tegenover niet-strijders: "Allah verbiedt jullie niet eerlijk te handelen en vriendelijk te zijn voor degenen die jullie niet vanwege jullie godsdienst bevochten en jullie niet uit jullie huizen dreven" (Koran 60:8).
De hedendaagse juristen hebben de oude dichotomie grotendeels vervangen door die welke bij de feiten aansluit: het land van pact en veiligheid, waar de moslim onder de bescherming van de wetten leeft. Een moslimburger van Europa of Amerika leeft in een land van pact: zijn verplichtingen omvatten er het eerbiedigen van de burgerlijke wetten, de trouw aan het maatschappelijke contract, en de rechtvaardigheid tegenover zijn naaste, want deze landen zijn noch in oorlog tegen hem noch vijandig aan zijn geloof.
De stemmen die de oude dichotomie nog oplazen onder het zwaaien met de verovering, spreken over een gedateerd raster, niet over een levende regel van het islamitische recht. De pagina wil de sharia zich in het Westen opdringen? en de pagina over vers 9:29 behandelen de verwante vragen.
Uit de verhandelingen over publiekrecht die tussen de 8e en de 11e eeuw werden opgesteld om de politieke kaart van die tijd te beschrijven: gebieden geregeerd door de islam, gebieden in oorlog tegen hem, en gebieden van bestand. De juristen zelf divergeerden over de criteria en het aantal categorieën, het bewijs dat het om een contextueel analyse-instrument ging, nooit om een geopenbaard dogma: geen enkel vers gebruikt deze woorden.
Nee volgens de hedendaagse juristen: de landen waar de moslim zijn godsdienst vrij beoefent, onder de bescherming van de wetten, zijn landen van pact en veiligheid, waar de verplichtingen het eerbiedigen van de wetten van het land omvatten. Dat is de positie van de grote soennitische instanties al decennia, en de pagina <a href="/nl/weerleggingen/wil-de-sharia-zich-opdringen-in-het-westen.html">wil de sharia zich in het Westen opdringen?</a> behandelt dit kader in detail.
Zij beschreef machtsverhoudingen, zij gebood niets: de Koran gebiedt de vrede zodra de andere daartoe neigt (Koran 8:61), het weldoen tegenover niet-strijders (Koran 60:8), en de trouw aan de ondertekende verdragen (Koran 9:4). De islamitische geschiedenis kende bestanden van decennia en gekruiste allianties: het klassieke islamitische recht kent de duurzame vrede, en de "permanente oorlog" behoort tot de moderne slogans, niet tot de teksten.