Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Wil de sharia zich in het Westen opdringen?
De persoonlijke sharia die geen enkele macht eist, het contract dat de wet van het land gehoorzaamt, de fikh van de minderheden, en het antwoord aan de groepen die de verovering proclameren.
Nee. De sharia is eerst de religieuze weg van de persoonlijke moslim: gebed, vasten, aalmoes, familiale moraal, ethiek van de handel.
Al dat geldt zonder enige staatsmacht, zoals de christen die vastt of de jood die de sjabbat houdt. Levend onder de wet van zijn land moet de moslim die eren als een contract: "O jullie die geloven! Kom jullie verbonden na." (Koran 5:1), en gehoorzamen wie gezag dragen (Koran 4:59). De hedendaagse academies leren dit kader (de fikh van de minderheden), en de groepen die een wettelijke verovering proclameren zijn marginaal, verworpen door de mosliminstituties.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe sharia is geen strafwetboek, het is de religieuze weg: de manier van bidden, vasten, geven, erven, huwen, eerlijk handelen, zijn buur behandelen. Het essentieel van deze weg is persoonlijk en privé: het geldt zonder enige institutie, precies zoals de mis van de katholiek of de sjabbat van de jood.
De polemici reduceren de sharia tot de spectaculaire straffen om angst te maken; het reële leven van de sharia is de moslim die opstaat voor het dageraadgebed, zijn aalmoes betaalt en zijn ouders eert. De pagina de steniging in de islam behandelt het meest geciteerde strafpunt met zijn bijna ontoepasbare bewijsvoorwaarden.
Het moslimrecht behandelt het verblijf in een land als een contract: het visum, de vergunning, de naturalisatie engageren de eer van de moslim de gemeenschappelijke wetten te eerbiedigen. De Koran fundeert de regel: "O jullie die geloven! Kom jullie verbonden na." (Koran 5:1), en "Gehoorzaam Allah en gehoorzaam de boodschapper en degenen van jullie die een gezagspositie hebben" (Koran 4:59).
De klassieke juristen pasten haar al toe op moslimhandelaars levend in niet-moslimse landen: het recht om er te leven engageert de trouw. Een moslim die zijn eredienstvrijheid eist en de gemeenschappelijke wet weigert verraadt de twee termen van het contract: zijn godsdienst en zijn land.
Sinds 20 jaar leren de academies van geleerden van Europa (de Europese Raad voor Fatwa en Onderzoek, de nationale theologische raden) de fikh van de moslimminderheden: deelnemen aan het burgerlijke leven, stemmen, dienen, de rechten van allen verdedigen, huwelijken en scheidingen in het burgerlijk recht regelen, en de gemeenschappelijke wetten gehoorzamen als religieuze verbintenis.
Dit corpus is publiek, geleerd in de opleidingen van moslimkaders, en het produceert precies het tegendeel van de verovering: geïntegreerde burgers die hun persoonlijk geloof leven in het burgerlijke kader. De reële peilingen van de europese landen tonen moslims die stemmen, werken en gehoorzamen zoals hun medeburgers.
De groepen die een "verovering door de schoot van de moeders" of de vervanging van de wetten proclameren bestaan: zij zijn klein, buiten proportie gemediatiseerd, en veroordeeld door de mosliminstituties zelf, die hen door het contractenrecht tegenspreken.
De aanslagen en de extremistische stromingen werden unaniem veroordeeld door de grote geleerdenraden, en duizenden preken veroordelen deze afglijding elk jaar. Miljoenen moslimburgers samenvatten door de geluidsband van een extremistische minderheid is de methode van het cliché zelf: het is het katholicisme beoordelen naar gewapende sekten.
De administratieve feiten sluiten het debat: al decennia leven miljoenen moslims onder de europese en noord-amerikaanse burgerlijke wetten, huwen burgerlijk, werken, zetelen in de parlementen en de hoven, zonder dat het burgerlijk wetboek of de persoonlijke sharia van natuur veranderde. De reële gevraagde accommodaties (halal menu's in de kantine, feestdagen vrij, moskee-carpools) zijn dezelfde als die van de andere belijdenissen.
De sharia die de moslims van het Westen beoefenen past in hun private leven en hun ethiek; de wet van het land blijft de gemeenschappelijke wet. De pagina is de islam verenigbaar met het secularisme? behandelt het institutionele luik, en de pagina moslim worden in Frankrijk het praktische geval van de bekeerling.
Nee: de moslim gehoorzaamt de burgerlijke wet van zijn land als een contract, en de hedendaagse geleerden leren dat expliciet. De persoonlijke sharia (eredienst, zedelijkheid, familie) geldt in het private leven zonder de gemeenschappelijke wetten te willen herschrijven, precies zoals de godsdienstpraktijken van andere belijdenissen.
Een ideologische minderheid gebruikt deze retoriek om mediabestaan te hebben; de europese en noord-amerikaanse mosliminstituties verwerpen haar, en de geleerden spreken haar tegen door het contractenrecht: visum, verblijf en werk in een land scheppen de verbintenis zijn wetten te eerbiedigen. De gemiddelde moslim vraagt parkeerplaatsen bij de moskee, niet het herschrijven van het burgerlijk wetboek.
Nee: het zijn persoonlijke praktijken, geregeld door het gemeenschappelijk recht (gereguleerde slachthuizen, stilte op het werk), zoals de kosjere menu's, de christelijke zondag of de sjabbat. Een vrije samenleving organiseert het samenleven van de praktijken; zij verbiedt er geen die haar niet schaadt.