Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Liet Mohammed zijn critici doden?
Het dossier is complexer dan het cliché: een gedocumenteerd oorlogsgeval (Ka'b ibn al-Ashraf, die een leger tegen Medina aanhitste), dichtersverhalen die enkel door een late bron met een zwakke keten worden gerapporteerd, en een realiteit van Medina waar de levende spotters de regel waren.
Het dossier scheidt twee categorieën. Ka'b ibn al-Ashraf werd gedood te midden van de oorlog, nadat hij publiek tot de vernietiging van Medina had opgeroepen en de coalitie tegen haar had gefinancierd: het is een oorlogsfeit gedocumenteerd door al-Boechari (4037), geen afrekening voor een gedicht.
De verhalen van Asma bint Marwan en Aboe Afak komen van Ibn Ishaq alleen, met ketens die de hadithwetenschap zwak oordeelt: zij vormen geen bewijs. Daarentegen zijn de levende spotters en dissidenten in Medina talrijk geweest en nooit aangepakt.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdKa'b ibn al-Ashraf was een vooraanstaande van Medina, dichter en rijke handelaar, die zich na de slag bij Badr in de gewapende ophitsing engageerde: hij dichtte verzen die tot wraak opriepen en vertrok naar Mekka om de coalitie tegen Medina aan te zwengelen. Al-Boechari rapporteert de aanleiding: "Man li-Ka'b ibn al-Ashraf, fa-innahu qad adha Allaha wa-rasulah": wie verlost mij van Ka'b ibn al-Ashraf? Hij heeft Allah en Zijn boodschapper gekrenkt.
Muhammad ibn Maslama stond op en vroeg hem: wilt u dat ik hem dood? Hij antwoordde: ja (al-Boechari 4037). Een oorlogsleider neutraliseert wie coalities opricht om zijn stad te vernietigen: dat is het oorlogsrecht zoals alle beschavingen het hebben beoefend, geen censuur van mening.
De twee meest geciteerde verhalen tegen de Profeet (vrede zij met hem) komen van één enkele bron: de Sira van Ibn Ishaq (gestorven in 150 H), die ze rapporteert met ketens die de hadithwetenschap zwak oordeelt, waaronder een geïsoleerde overleveraar die door de rijal-kritiek betwist wordt. Noch al-Boechari noch Muslim noch een van de grote geauthenticeerde compilaties bevat ze. De islamitische methode van de geschiedenis verbiedt een aanklacht te bouwen op een rapport zonder sterke keten: deze verhalen blijven besproken historische anecdotes, geen bewezen feiten.
De gedocumenteerde realiteit van Medina weerspreekt het cliché van de bloedige censuur: het hoofd van de huichelaars, Abdullah ibn Oebayy, heeft een decennium lang gesaboteerd, gespot en verraden, en hij is een natuurlijke dood gestorven in zijn bed.
Satirici hebben hun verzen tegen de islam voortgezet zonder te worden aangepakt, en de Profeet (vrede zij met hem) heeft levend gelaten wie een oorlogsjustitie niet bereikte. In Ta'if, de stad die hem tot bloedens toe had gestenigd, wees hij het aanbod van de engel af om de twee bergen op haar inwoners te verpletteren, in de hoop dat hun nakomelingen zouden geloven (Muslim 1795).
De Koran legt de reactie op de spotters vast in twee verzen van methode: "En als jij merkt dat zij Onze verzen bespotten, keer je dan van hen af (door niet bij hen te blijven zitten) totdat zij een ander onderwerp aansnijden" (Koran 6:68), en "het is al tot jullie geopenbaard in het boek: als jullie horen dat de verzen van Allah ontkend worden en bespot, zit dan niet met hen, tot zij over andere zaken spreken, anders zullen jullie in dat geval zeker zoals hen zijn" (Koran 4:140).
De straf van de belediging behoort de mensen niet toe: "Waarlijk, degenen die Allah en Zijn boodschapper ergeren die heeft Allah in deze wereld en in het hiernamaals vervloekt en heeft voor hen een vernederende bestraffing voorbereid." (Koran 33:57). De pagina gebiedt de islam om blasfemisten te doden? behandelt de grondregel, en de pagina Banu Qurayza het meest geciteerde oorlogsgeval.
Het verhaal bestaat enkel in de Sira van Ibn Ishaq, met een overleveringsketen die de meesters van de hadith zwak oordelen (één geïsoleerde en betwiste overleveraar), en het is afwezig in de authentieke hadithverzamelingen. Serieuze historici van de hadith bouwen geen regel noch beschuldiging op dit rapport: zijn authenticiteit is zodanig besproken dat sommige onderzoekers zelfs aan het bestaan van het personage twijfelen.
Ka'b was een joodse vooraanstaande van Medina die overging tot gewapende ophitsing: na de slag bij Badr dichtte hij gedichten die opriepen de Mekkaanse doden te wreken en op te rukken naar Medina, en hij reisde naar Mekka om de coalitie te financieren. In een open gewapend conflict is het aanhitsen tot de vernietiging van de stad een oorlogsdaad: hem behandelen als een "criticus gedood voor zijn meningen" wijst de context af.
Zij hebben geleefd. Het hoofd van de huichelaars, die zijn leven doorbracht met saboteren en spotten, is nooit aangepakt en een natuurlijke dood gestorven; satirici zijn doorgegaan met hun verzen en bleven burgers van Medina; de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) heeft gebeden voor de stad Ta'if die hem had gestenigd. De koranregel is het op afstand zetten van de spotters, niet hun terechtstelling: de straf van de belediging behoort aan Allah toe.