Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Waarom heeft de Koran meerdere lezingen?
De polemisten presenteren de canonieke lezingen als evenzovele "versies" van de Koran. Het dossier: de hadith van de 7 manieren, de keten van de 10 lezers, wat de verschillen raken (en niet raken), en waarom geen enkele doctrine ervan afhangt.
De Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) heeft zelf de pluraliteit van de recitatiewijzen aangekondigd: "de Koran is geopenbaard volgens 7 manieren" (overgeleverd door at-Tirmidhi 2942, die hem goed en authentiek oordeelt). De 10 canonieke lezingen zijn uitspraken overgeleverd van de Profeet (vrede zij met hem) door met name genoemde ketens, die de vocalisatie raken en soms een woord van dezelfde betekenis: de tekst is één, de recitaties zijn zijn officiële gedaanten, en geen enkele doctrine hangt ervan af.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdDe pluraliteit van recitatie is geen ontdekking van handschriften: zij wordt aangekondigd in het authentieke corpus. "de Koran is geopenbaard volgens 7 manieren" (overgeleverd door at-Tirmidhi 2942, die schrijft: deze hadith is goed en authentiek).
Omar heeft een recitatiegeschil overgeleverd met Hisham ibn Hakim voor de Profeet (vrede zij met hem): elk reciteerde een soera op een verschillende manier, en de Profeet keurde beide goed, met deze woorden: zo is zij geopenbaard (overgeleverd door at-Tirmidhi 2943). De pluraliteit is dus een gewild en overgeleverd feit, geen archivalfout.
Uit deze initiële pluraliteit heeft de discipline een officieel corpus gehaald: 10 canonieke lezingen, elk gedragen door een ononderbroken keten van met name genoemde meesters die teruggaat tot de metgezellen, gecodificeerd met zijn regels (de werken van de shatibiyya en van de durra). Elke in de wereld gedrukte mushaf volgt één van deze 10 lezingen: Hafs van Asim is de meest verspreide, Warsh van Nafi' domineert in de Maghreb. Wat verworpen werd: de recitaties zonder talrijke keten, precies zoals de hadiths zonder solide keten.
De reële verschillen: een klinker, een verlenging, een verbuigingswijze, soms een naburig woord van dezelfde betekenis (hij die zich haast tegenover hij die gehaast wordt). Geen enkele gebedsregel, geen enkel geloofsartikel, geen enkel verhaal van de Koran hangt ervan af: de klassieke exegeten hebben elke variant becommentarieerd en de traditie heeft ze altijd behandeld als de rijkdom van dezelfde openbaring. Het is de pagina is de Koran veranderd? die de belofte van bewaring en het geheugen van de massa behandelt, en de pagina zijn verzen van de Koran verloren gegaan? het geval van de steniging.
Een tekst die overgeleverd wordt met zijn officiële, met name genoemde, gedateerde en aaneengeschakelde uitspraken is het tegendeel van een vervalste tekst: de vervalsing zou uniformiseren. Het contrast met de reële handschriften van andere oude teksten, waar de varianten hele passages veranderen, is door de hele historische kritiek gedocumenteerd. De Koran biedt het enige dossier waar de variant canoniek is, minuscule, en verbonden aan dezelfde Profeet door publieke ketens.
Nee: het zijn twee overleveringen van uitspraak (de ene overheersend in het westen, de andere elders), die verschillen in enkele vocalisaties en schrijfwijzen van dezelfde consonantentekst. Een Marokkaan en een Egyptenaar reciteren pagina's die behalve de uitspraak identiek zijn, zonder dat enige regel, gebed of overtuiging verandert: het is een verschil van canoniek accent, niet van tekst.
Omdat de methode een volledige, bekende en talrijke keten eist die teruggaat tot de Profeet (vrede zij met hem): de meesters van de discipline hebben 10 lezingen gevalideerd op deze criteria en de recitaties zonder solide keten verworpen. Dat is precies de logica van de hadith: een korantekst wordt overgeleverd zoals een verhaal van de Profeet, door gecontroleerde ketens.
De zichtbaarste gevallen raken de grammatica en de verbuiging, nooit een doctrine: de globale betekenis blijft dezelfde, soms met een rijkere nuance. De exegeten hebben elke variant 14 eeuwen lang becommentarieerd zonder dat enig geloofsartikel ervan afhangt: vergeleken met de reële handschriftvarianten van andere oude teksten is het verschil van de orde van het accent.