Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Heeft Mohammed gelogen?
Al-Amin, de betrouwbare, vóór het profeteschap: wat zijn vijanden zeiden, de test van de Koran tegen het verzinnen, en de waarheid over de zogenaamde taqiyya.
Nee. Vóór zijn zending noemde Mekka hem al-Amin, de betrouwbare, en zijn ergste vijanden, ondervraagd door de keizer van Byzantium, antwoordden geen enkele leugen van hem te kennen (overgeleverd door al-Boechari).
De Koran stelt de beslissende test: als Muhammad (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) woorden in de naam van Allah had verzonnen, zou hij gegrepen en zonder terugkeer gestraft zijn (Koran 69:44-46). De moderne beschuldiging van taqiyya, een zogenaamde vergunning om tegen niet-moslims te liegen, bestaat niet in de soennitische islam: zij buigt een regel van verhulling onder vervolging om (Koran 16:106).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDertig jaar vóór de eerste openbaring had Mekka Muhammad (vrede zij met hem) al al-Amin, de betrouwbare, genoemd: bij hem deponeerde men de goederen in vertrouwen, en hem kozen de rivaliserende stammen als scheidsrechter om de zwarte steen terug in de Kaäba te plaatsen. Een bedrieger bereidt zich in het geheim voor;
een profeet arriveert met een reputatie van waarheid, al vastgesteld door zijn eigen tegenstanders. Dit detail, constant in de Sira, is geen detail: een leugen van 23 jaar op de top van een stad die hem vanaf zijn kinderjaren kent, is historisch onmogelijk, en geen enkele vijand uit die tijd heeft ooit het minste bewijs geleverd van een gewone leugen van zijn kant.
De Koran onderwerpt zijn eigen waarachtigheid aan een verrassende test: "En als hij (de Profeet Mohammed, vrede zij met hem) een valse bewering over Ons zou hebben geuit. Dan zouden Wij hem zeker bij zijn rechterhand gegrepen hebben. En dan zouden Wij zeker zijn levensader hebben afgesneden." (Koran 69:44-46).
De auteur van een religieuze leugen kondigt zijn eigen terechtstelling niet aan voor het geval van bedrog: wie predikt, ziet af van de wereld voor 23 jaar vervolging, honger en pogingen tot moord, en sterft zonder opgehoopte rijkdom. Het Boek voegt een tweede test toe, teruggekaatst naar de tijdgenoten: een vergelijkbare soera voortbrengen (Koran 2:23), een uitdaging nooit opgepakt door de meesters van de Arabische taal die er alle belang bij hadden haar te ontmantelen.
Het sterkste bewijs komt uit het vijandige kamp. Aboe Soefyan, hoofd van de Qoeraysh in oorlog tegen de Profeet (vrede zij met hem), wordt ontboden door keizer Heraclius en over de man ondervraagd: heeft hij gelogen, heeft hij zijn verbintenissen verraden?
Zijn antwoord, overgeleverd door al-Boechari, is vrij van elke dubbelzinnigheid: wij kennen geen leugen van hem, en hij breekt zijn verdragen niet. De gezworen vijand, door de waarheid gedwongen voor de keizer van Byzantium, certificeert de rechtschapenheid van hem die hij bestrijdt. Geen enkel document van de Qoeraysh, geen vijandig verhaal uit die tijd, spreekt dit getuigenis tegen.
De moderne beschuldiging maakt een woord tot wapen, de taqiyya, om te beweren dat de moslim tegen niet-moslims zou mogen liegen. De werkelijkheid van de fiqh is precies: de Koran staat het verbergen van het geloof enkel toe onder dodelijke dwang, het hart gelovig blijvend (Koran 16:106), en het misleidende woord in oorlogssituatie om levens te redden, niet om ze te nemen.
In vredestijd is de regel omgekeerd: "wie bedriegt, is niet een van ons" (Muslim 102), en de leugen wordt tot de ergste zonden gerekend. Een bescherming van vervolgden verwarren met een doctrine van oplichting betekent 14 eeuwen soennitische jurisprudentie miskennen. De pagina haat de islam niet-moslims? behandelt de naburige beschuldiging.
De leugenbeschuldiging dient een functie: elk moslimwoord onbruikbaar maken. Maar zij keert zich om in een eenvoudige historische vraag: waar zijn de leugens?
De best gedocumenteerde biografie van de premoderne mensheid (tientallen duizenden verhalen gecontroleerd door hun overleveringsketens) bevat geen geldoplichting, geen eedbreuk, geen verraden vertrouwelijk woord. De polemisten antwoorden met de theorie (taqiyya), de feiten antwoorden met de biografie: de betrouwbare van Mekka heeft zijn naam tot het einde bewaard.
Nee. De taqiyya als uitgewerkte doctrine is sjiitisch (geschiedenis van vervolgde minderheden); in de soennitische islam bestaat geen enkele algemene vergunning om tegen niet-moslims te liegen. De koranregel betreft de moslim die onder foltering gedwongen wordt het ongeloof uit te spreken, terwijl zijn hart vol geloof blijft (Koran 16:106): het is een bescherming van het leven, geen instrument van bedrog.
Omdat zij toelaat om bij voorbaat elke verklaring van een moslim te diskwalificeren: zegt hij vrede, dan is het taqiyya; zegt hij oorlog, dan is het het bewijs. Het is een gesloten argumentatie die nooit weerlegd kan worden, het tegendeel van een eerlijk debat. De feiten van de biografie van Muhammad (vrede zij met hem), verifieerbaar door zijn eigen vijanden, antwoorden beter dan welke theorie.
Ja, nauwgezet: het verdrag van Hoedaybiyya, door zijn eigen metgezellen ongunstig geacht, is nageleefd tot de schending door Mekka. De Profeet (vrede zij met hem) zei: "wie bedriegt, is niet een van ons" (Muslim 102), en hij beloofde de oorlog pas na een gebroken verdrag of agressie.