Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Weegt het getuigenis van twee vrouwen zoveel als dat van een man?
Vers 2:282 vraagt twee vrouwen in de plaats van een man in één precies geval: de schriftelijke schuld. De regel, zijn reden van bestaan, de gevallen waarin het getuigenis van één vrouw alleen volstaat, en het antwoord op de beschuldiging.
Vers 2:282 vraagt twee vrouwen in de plaats van een man in één enkel precies geval: het getuigenis over een schriftelijke schuld tussen twee personen, zodat de ene de andere eraan herinnert als zij vergeet. Dit is geen algemene regel voor alle getuigenissen: een vrouw alleen kan een hadith overleveren (de geleerden aanvaarden die), kan op andere domeinen getuigen, en haar getuigenis weegt even zwaar als dat van een man in bepaalde gevallen, volgens de rechtsscholen.
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdHet vers behandelt één enkel geval: het schriftelijk vastleggen van een schuld tussen twee personen. Het vraagt dat een schrijver schrijft, dat de schuldenaar dicteert, dat twee mannelijke getuigen aanwezig zijn, en voegt toe: "En jullie nemen twee getuigen van jullie eigen mannen. En als er geen twee mannen (beschikbaar zijn) neem dan een man en twee vrouwen, zoals jullie voor de getuigenis eens zijn, als één (van de twee vrouwen) zich vergist kan de ander haar corrigeren" (Koran 2:282).
De reden die het vers zelf geeft is het geheugen, niet de intelligentie en niet de betrouwbaarheid: de wet voorzag het risico op vergetelheid in een domein (de cijfers van een schuld) waar de ervaring van die tijd toonde dat vrouwen minder werden blootgesteld aan financiële transacties. Het is een contextuele regel, geen algemene verklaring over de waarde van het getuigenis van vrouwen.
Het islamitische recht aanvaardt het getuigenis van één vrouw alleen op tal van domeinen: de kenmerken van de pasgeborene (waar een vroedvrouw volstaat), de gebreken van een goed (waar een experte volstaat), de intieme vragen verbonden aan het vrouwelijke lichaam (waar de geleerden zelfs het getuigenis van vrouwen eisen).
En voor de overlevering van de hadith wordt de vrouw aanvaard als volwaardige overleveraar: het hadithrecht maakt geen enkel verschil tussen man en vrouw wat betreft de betrouwbaarheid van de overlevering: daarom tellen Aisha, Hafsa, Asma en honderden andere vrouwen onder de grootste overleveraars van de islam. De pagina de erfenis van vrouwen behandelt het andere, symmetrische verwijt over de erfrechten.
De rechtsscholen lopen uiteen: de hanafieten staan het voor alle gevallen toe, de anderen beperken het tot de gevallen waarin haar getuigenis wordt aanvaard. Vrouwen zijn in de islamitische geschiedenis rechter geweest en de bespreking blijft open.
Nee: het vers verklaart zijn reden door een mogelijke afleiding (Koran 2:282: "als één (van de twee vrouwen) zich vergist kan de ander haar corrigeren"), niet door een intellectueel onvermogen. En de Koran maakt van de vrouw het model van het beste religieuze geheugen: Aisha is de eerste bron van het islamitische recht in hadith en fikh.