Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Bestaan de satanische versen in de Koran?
De oorsprong van de verhalen van de "gharaniq", hun verwerping door de hadithwetenschap, de interne tegenstelling met de soera De Ster, en wat Rushdie populair maakte.
Nee: het verhaal van de "satanische versen" steunt op verhalen met gebroken of verzonnen ketens, verworpen door de hadithspecialisten en afwezig uit de authentieke verzamelingen. De verzen van de soera De Ster hebben nooit een andere tekst bevat dan de bewaarde: "Zij zijn alleen namen die jullie genoemd hebben ... jullie en jullie vaderen" (Koran 53:23). De roman van Salman Rushdie heeft de naam van de zaak populair gemaakt, nooit haar bewijs.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdHet verhaal beweert dat Muhammad (vrede en zegeningen van Allah zij met hem), bezorgd om zijn medeburgers te overtuigen, een tijdlang de godinnen Lat, Oezza en Manat als voorsprekers zou hebben erkend, alvorens zich te herroepen.
De verzen van de soera De Ster vermelden deze drie namen wel, maar om ze neer te halen: "Hebben jullie ‘Lat’ en ‘Oezza’ gezien? En Manat, de andere derde?" wordt onmiddellijk gevolgd door het vonnis: "Zij zijn alleen namen die jullie genoemd hebben ... jullie en jullie vaderen ... waarvoor Allah geen bevoegdheid voor heeft gegeven" (Koran 53:23). Het vervolg van het hoofdstuk is de hardste verwerping van de afgoden van de hele Koran: het verhaal veronderstelt een compromis dat de tekst zelf, in zijn naburige verzen, verbiedt.
De verhalen van de "gharaniq" bestaan in geen van de twee authentieke verzamelingen, noch in de Soenan die de wet funderen: zij duiken op in late commentaarcompilaties, met gebroken ketens, onbekende overbrengers of overdragers die beroemd zijn om het invoegen van anekdotes zonder bron.
De hadithwetenschap, die honderdduizenden verhalen heeft geklasseerd door het onderzoek van de ketens, heeft deze rapporten verworpen: dat is de consensus van de meesters van de discipline, en de onderzoekers van vandaag die ze in het authentieke corpus zoeken, vinden er geen spoor van.
De zaak veronderstelt een tekstwijziging midden in het vijandige Mekka: materieel onmogelijk.
Elk geopenbaard vers werd terstond door tientallen metgezellen uit het hoofd geleerd en publiek gereciteerd, in een stad van gezworen vijanden die voor een bewijs van verzinsel betaald zouden hebben. De memoriseerders van Mekka reciteerden de soera De Ster zoals ze is: de pagina is de Koran veranderd? werkt het mechanisme van het massale geheugen uit, en de belofte die het fondeert: "Waarlijk! Wij waren het die de ‘Dzikr’ (de Koran) naar beneden stuurden, dus zullen ook Wij er over waken !" (Koran 15:9).
De zaak sliep in de compilaties toen de oriëntalisten van de 19e eeuw er een stelling van maakten, en toen de roman van Salman Rushdie (1988) hem zijn podiumnaam gaf. Het schandaal liet de fictie voor geschiedenis doorgaan: geen enkel koranmanuscript, geen enkele memoriële overlevering, geen enkele authentieke keten ondersteunt de gebeurtenis.
Het is een legende gefabriceerd door oude vijanden, gerecycleerd door moderne polemisten, en verworpen door de islamitische methode zoals door de serieuze historische kritiek. De pagina heeft Mohammed gelogen? behandelt het fundamentele bezwaar tegen zijn waarachtigheid.
Uit een geïsoleerd verhaal, afwezig uit de twee authentieke verzamelingen en uit elke doorlopende keten, overgenomen in late commentaarcompilaties en daarna door oriëntalisten van de 19e eeuw tot legende gemaakt. De hadithwetenschap, die elk verhaal via zijn ketens authenticeert of verwerpt, heeft het als zonder grond geklasseerd: geen enkele metgezel heeft het als korantekst overgeleverd.
Omdat hij een beroemde titel gaf aan een verhaal dat de wetenschap al had begraven, en omdat het mediaschandaal de fictie voor een feit heeft laten doorgaan. De serieuze academische wereld, ook de islam vijandig gezinde, behandelt de gharaniq niet als een vaststaande gebeurtenis: de controverse was literair en politiek, niet historisch.
Nee: de tekst werd tijdens de openbaring zelf in het openbaar door tientallen metgezellen uit het hoofd geleerd, vers voor vers, gereciteerd in het vijandige Mekka dat het onmiddellijk zou hebben aangeklaagd. Een wijziging midden in de publieke openbaring is materieel onmogelijk: de pagina over de bewaring van de Koran werkt dit mechanisme uit.