Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Waarom trouwde Mohammed met Safiyya?
Het verwijt zegt: een gevangene genomen in de nacht van het bloedbad van haar man. Het gedocumenteerde dossier zegt: een joodse edelvrouw van Khaybar, vrij om te kiezen, vrijgelaten en gehuwd met een sluier die haar echtgenote verklaart, al lang weduwe van een eerste verbroken huwelijk.
Safiyya bint Hoeyayy, afstammelinge van het joodse koningshuis van Khaybar, weduwe van een eerste huwelijk, werd na Khaybar gehuwd door de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem): hij maakte haar vrij, haar vrijlating was haar bruidsschat, en zij behoorde tot hen over wie de sluier werd opgelegd, teken van de vrije echtgenote. De Sahih vertelt het detail van de bruiloft op de weg naar Medina: 3 dagen, een maaltijd van dadels en kaas, en de vraag van de moslims: echtgenote of gevangene? De Profeet (vrede zij met hem) bedekte haar met de sluier: echtgenote (overgeleverd door al-Boechari 4212 en 4213).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdAl-Boechari geeft door: de Profeet (vrede zij met hem) verbleef met Safiyya bint Hoeyayy op de weg van Khaybar 3 dagen, tot het huwelijk geconsummeerd was, en zij behoorde tot hen over wie de sluier werd opgelegd (overgeleverd door al-Boechari 4212). De lange versie van Anas preciseert de bruiloft: geen brood noch vlees, dadels, kaas en boter uitgespreid op een lederen doek, en de vraag van de moslims: is zij een van de moeders der gelovigen of een gevangene?
De Profeet (vrede zij met hem) antwoordde: als zij gesluierd is, is zij een van de moeders der gelovigen, en hij bedekte haar met de sluier (overgeleverd door al-Boechari 4213). Het dossier documenteert een publiek huwelijk, met bruiloft, sluier en statuut van vrije echtgenote, geen gevangene van één nacht.
De gedocumenteerde regel: de Profeet (vrede zij met hem) maakte haar vrij, en haar vrijlating diende als bruidsschat: zij trad het huwelijk vrij binnen, met het recht om te weigeren dat een vrijgelatene bezit.
Het eerste huwelijk van Safiyya was al vóór Khaybar verbroken (zij was de weduwe van Kinana ibn al-Rabi, en vóór hem van een andere notabele), en de bronnen die de terechtstelling van Kinana verhalen komen uit de Sira van Ibn Ishaq met details die de hadithspecialisten niet als bewijzen beschouwen: het verwijt "de nacht van het bloedbad van haar man" stapelt elementen uit verschillende bronnen om een gruwel te fabriceren die de authentieke teksten niet vertellen.
Trouwen met de afstammelinge van de koningen van Khaybar, de meest versterkte stam van de joden van Arabië, vlak na de veldtocht, was een publieke daad van verzoening: het huis van de Profeet (vrede zij met hem) verbond zich aan de verslagen adel, en het slachtoffer van de oorlog werd moeder der gelovigen, in die hoedanigheid geëerd door de hele gemeenschap.
Haar gedocumenteerde leven als echtgenote getuigt ervan: zij leefde tientallen jaren in Medina, hadiths overleverend, betreurd bij haar dood, met het statuut van de moeders der gelovigen. De pagina waarom had de Profeet meerdere vrouwen behandelt het algemene kader, en de pagina oorlogsslavinnen in de islam het statuut van de gevangenen.
Nee: het polemische verhaal stelt slecht gedateerde elementen samen. Safiyya was al weduwe van een eerste huwelijk (Kinana, na Khaybar terechtgesteld in de zaak van de schat volgens de Sira, waarvan de details van Ibn Ishaq komen en besproken worden), en het huwelijk van de Profeet (vrede zij met hem) volgde op de wettelijke wachttijd die door de Sahih gedocumenteerd is: het huwelijk vond plaats na de vereiste periodes, met een publieke bruiloft op de weg naar Medina. Het cliché van de ene enkele nacht is een polemische constructie.
De tekst documenteert het tegendeel: zij had de keuze tussen terugkeren naar haar volk of het huwelijk aangaan, en haar vrijlating maakte haar vrij om te weigeren, met de bruidsschat geregeld door de regel van de vrijlating. Haar geschiedenis erna: zij leefde als geëerde echtgenote, met het statuut van moeder der gelovigen, en haar hadithoverleveraars beschrijven haar als geleerd en edel. De verhalen die haar als beklagenswaardig voorstellen komen uit late en polemische bronnen.
Juist omdat het het sterkste beschikbare gebaar van vrede was: het huis van de Profeet (vrede zij met hem) verbinden aan de joodse adel van Khaybar na de oorlog, door de afstammelinge van de koningen van de stad vrij te laten. De Koran stond het huwelijk met de vrouwen van de mensen van het Boek toe (Koran 5:5), en de andere gevangenen van Khaybar werden bevrijd of vrijgelaten: de echtgenote van de Profeet (vrede zij met hem) werd het publieke symbool dat de oorlog voorbij was.