Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Is de god van de moslims de maan?
Het woord Allah in de semietische talen, de theorie van Hubal en zijn vernietiging, de late Ottomaanse sikkel, en de koranische definitie in 4 verzen.
Nee: het is een theorie van de jaren 1990 zonder enig fundament. "Allah" is het arabische woord voor God, neef van het hebreeuwse Eloah en het aramese Alaha: arabisch sprekende christenen bidden Allah sinds vóór de islam, en de arabische Bijbel zegt er Allah voor.
De sikkel van de vlaggen dateert van de Ottomanen (15e eeuw), ruim na de openbaring. En de Koran verbiedt expliciet de maan te aanbidden: "Kniel niet voor de zon of de maan maar kniel voor Allah Die hen geschapen heeft" (Koran 41:37).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe taalkunde beslist het debat: Allah is het arabische woord voor "de God" (al-Ilah samengetrokken), van dezelfde wortel als het hebreeuwse Eloah en Elohim en het aramese Alaha, de taal gesproken door de historische Christus.
De arabische Bijbels, gedrukt door christenen voor christenen, vertalen God eeuwenlang met Allah, en de tientallen miljoenen arabisch sprekende christenen (Egypte, Libanon, Syrië, Irak, Palestina) bidden elke zondag Allah. Als Allah een arabische maangod was, moest men verklaren waarom de arabische kerken hem aanroepen: het woord behoort aan de taal, niet aan een afgodsbeeld.
De maangodtheorie, in de jaren 1990 gepopulariseerd door een amerikaanse pastor, vertrekt van een afgodsbeeld genaamd Hubal, aanwezig in de Kaaba vóór de islam, soms door sommige historici met astrale tradities verbonden. Het probleem: Hubal is één afgodsbeeld onder ongeveer 360, en de Koran gebiedt ze alle te vernielen, Hubal inbegrepen, wat de Profeet (vrede zij met hem) in 630 deed.
Een godsdienst die het afgodsbeeld vernielt neemt het niet over: het argument keert in bewijs. En de voorislamitische arabische godsdienstgeschiedenis kent haniefen, monotheïsten zoekend naar de God van Abraham, die de Koran eert: het terrein was niet uitsluitend polytheïstisch.
De sikkel van de moslimvlaggen dateert van de Ottomanen (15e-16e eeuw), die er een militair en dynastiek embleem van maakten na de val van Constantinopel; de moderne staten maakten hem generiek in de 20e eeuw (vlaggen, Rode Halve Maan als antwoord op het Rode Kruis).
De islam van de 7e eeuw had geen grafisch symbool: geen sikkel, geen eredienstvlag. Een laat politiek symbool definieert geen theologie, en de Koran verbiedt precies de aanbidding van de sterren: "Kniel niet voor de zon of de maan maar kniel voor Allah Die hen geschapen heeft" (Koran 41:37).
De Koran definieert Allah in een hele soera van 4 verzen: "Zeg: “Hij is Allah, de Enige" ... Hij heeft niet verwerkt, noch is Hij verwekt, en er is niets of niemand die met Hem te vergelijken is (Koran 112:1-4).
Geen enkele maangod figureert er: een unieke Schepper, zonder verwantschap, zonder gelijke, die de sterren schept en niet onder hen is. De Koran bevestigt nog dat de hemelse gezantschappen zelf voor Hem beven en dat "Geen blik kan Hem bevatten. Maar hij neemt alle blikken waar." (Koran 6:103): de islamitische theologie is de meest anti-sterrendienstige van de monotheïsmen, zij die een hele stad sterrenaanbidders hervormde in één dag van zuivering van het heiligdom.
De maangodtheorie circuleert door de deellijnen zonder ooit de methode te ontmoeten: zij negeert de semietische taalkunde, het arabische christelijke gebruik van het woord, de gedocumenteerde vernietiging van Hubal en de koranische tekst zelf. De academische oriëntalisten, inclusief de kritischsten ten opzichte van de islam, steunen haar niet: zij behoort tot de internetpolemiek, niet tot het onderzoek.
De moslim antwoordt met de taalkundige en historische feiten, en met het vers dat alles sluit: de Koran verbiedt de maan te aanbidden en zendt aanbidden wie haar schiep. De pagina Allah en Jahweh vergelijkt de namen van de één God tussen tradities.
De sikkel is een Ottomaans politiek embleem (15e-16e eeuw), generiek geworden door de nationale vlaggen in de 20e eeuw. De islam van de 7e eeuw had geen grafisch symbool: geen sikkel, geen ingestelde kleur. Het is een embleem van moderne staten, geen voorwerp van eredienst: de Koran verbiedt precies de ster te aanbidden (Koran 41:37).
Zij werd in de jaren 1990 gepopulariseerd door een amerikaanse pastor, vanuit een verwarring tussen Hubal (een afgodsbeeld onder de 360 die bij de verovering van Mekka vernield werden) en Allah. De semietische taalkunde en de gedocumenteerde geschiedenis weerleggen haar volledig: geen enkele serieuze academicus, inclusief de kritische oriëntalisten, steunt haar.
Ja, altijd al: de arabische Bijbel, de gebeden, de koptische, maronitische en melkitische liturgieën gebruiken Allah, zoals het maltees (katholiek) Alla zegt. Het woord behoort aan de hele familie van de semietische talen (hebreeuws Eloah, aramees Alaha, arabisch Allah): het is de naam van de één God in deze talen, niet het eigendom van een religie.