Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Voorspelt de islam het einde van de wereld voor binnenkort?
De kennis van het Uur voorbehouden aan Allah, de tekenen en hun sobere lezing, de veroordeling van datumaankondigers, en de ethiek van het te planten plantje.
De islam leert dat het einde bestaat, maar dat zijn datum aan Allah alleen toebehoort: "Zij vragen jou over het Uur: “Wanneer zal de aangewezen tijd zijn?” Zeg: “De kennis daarvan is (alleen) bij mijn Heer. Niemand kan daar de tijd van openbaren, behalve Hij." (Koran 7:187). De Profeet (vrede zij met hem) heeft geen datum vastgesteld en heeft de omgekeerde ethiek geleerd: "als het Uur komt en één van u houdt een plantje in de hand, laat hij het planten als hij kan" (overgeleverd door Ahmad). Het einde van de wereld voor zo'n jaar aankondigen spreekt de tekst tot op het woord tegen.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdDe Koran vergrendelt de vraag: "Zij vragen jou over het Uur: “Wanneer zal de aangewezen tijd zijn?” Zeg: “De kennis daarvan is (alleen) bij mijn Heer. Niemand kan daar de tijd van openbaren, behalve Hij." (Koran 7:187). De Profeet (vrede zij met hem), duizend keer ondervraagd, antwoordde altijd in dit kader: hij beschrijft de tekenen, nooit de datum. Elke becijferde voorspelling, gisteren of vandaag, botst op dit vers: wie het einde voor 2030 aankondigt weet meer dan de openbaring, wat een tegenstelling volstaat om hem te veroordelen.
Het eschatologische corpus beschrijft kleine tekenen (moreel, sociaal) en grote (de antichrist, de terugkeer van Isa, de zon opgaand in het westen), zonder tijdschaal. Elke generatie moslims herkende er haar tijdperk in, vanaf de 8e eeuw: dat komt omdat de morele tekenen cyclisch zijn en de dateerbare gebeurtenissen afwezig. De les van de leer is permanente waakzaamheid, niet alarmisme: de pagina komt Isa terug? behandelt het best gedocumenteerde grote teken.
Het profetische antwoord op de obsessie van het einde is een landbouwgebaar: "als het Uur komt en één van u houdt een plantje in de hand, laat hij het planten als hij kan" (overgeleverd door Ahmad). De moslim bouwt de wereld tot zijn laatste adem: planten, opvoeden, voeden, bouwen.
Een godsdienst waarvan de laatste instructie een boom is, geplant in de minuut van het oordeel, is geen eredienst van het einde: het is een eredienst van de zin, die het einde aankijkt zonder ooit op te houden werken. De pagina de hel en de niet-moslims behandelt het oordeel zelf, en de finale belofte: "Sommige gezichten zullen op die dag schijnend en stralend zijn." (Koran 75:22-23).
Het corpus van de tekenen bestaat (moreel en gebeurtenisgericht), en elke generatie herkende er zich in: precies daarom is geen enkel teken dateerbaar. De leer leert permanente waakzaamheid eerder dan actualiteitlezing: bereid u voor alsof u morgen sterft, werk alsof de wereld duurt.
Uit overijver of publieksbekoring: hun data passeren, hun publiek wendt zich af, en de leer blijft. Elke gedateerde voorspelling spreekt vers 7:187 tegen dat de kennis aan Allah voorbehoudt: de moslim die de tekst volgt weigert er iets aan toe te voegen.
De grote tekenen (de antichrist, de terugkeer van Isa, de zon opgaand uit het westen) gaan vooraf aan de opstanding, het oordeel en de twee verblijfplaatsen: de pagina over de terugkeer van Isa behandelt er één. Het islamitische einde van de wereld is geen apocalyps van vernietiging: het is de overgang naar het oordeel, waar de barmhartigheid van Allah de werken van de dienaren ontmoet.