Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Wordt Mohammed in de Bijbel aangekondigd?
De Koran bevestigt dat Mohammed in de vroegere geschriften vermeld staat: het is een koranisch argument, niet de fundering van het geloof. De precieze identificaties (Deuteronomium, Johannes) zijn klassieke moslimlezingen, bediscussieerd en niet verplicht.
De Koran bevestigt het zelf: "en geef het goede nieuws van een boodschapper na mij, wiens naam Ahmad zal zijn" (Koran 61:6), "de ongeletterde Profeet Mohammed" ... die zij in de Thora en het Evangelie beschreven vinden (Koran 7:157), en "En waarlijk, het is (aangekondigd) in de Boeken van vroegere volkeren." (Koran 26:196).
De precieze identificaties in de huidige bijbelse teksten zijn klassieke moslimlezingen, bediscussieerd, nooit een pijler van het geloof.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdDe bevestiging komt van de tekst zelf, minstens drie keer: de aankondiging door Isa van een te komen boodschapper "en geef het goede nieuws van een boodschapper na mij, wiens naam Ahmad zal zijn" (Koran 61:6), de Profeet "de ongeletterde Profeet Mohammed" ... die zij in de Thora en het Evangelie beschreven vinden (Koran 7:157), en de vermelding in de geschriften der ouden (Koran 26:196). Het koranische argument is gericht aan de mensen van het Boek die erkennen: u die uw geschriften kent, u weet wat aangekondigd is: de logica is die van de profetische continuïteit, geen versjacht.
De moslimgeleerden hebben identificaties voorgesteld: de profeet gelijkend op Mozes, onder de broeders van de Israëlieten, wiens woorden in zijn mond gelegd worden (Deuteronomium 18:18); de trooster die Jezus zijn leerlingen belooft (Johannes 14 tot 16), wiens naam gelezen "Periklytos" (de geprezene, vertaling van de naam Ahmad) nadert bij de "Parakleet" van de manuscripten; en de dienaar van Kedar, het nageslacht van Ismaël, in Jesaja 42.
Het zijn oude, geargumenteerde en eerbare lezingen: zij blijven lezingen, door de andere tradities betwist, en geen enkele pijler van het islamitisch geloof hangt ervan af. Het is de Koran die de aankondiging bevestigt, geen literaire reconstructie.
Het is een dialoogbrug: de Koran roept de mensen van het Boek op te erkennen wat zij van hun geschriften al weten, en de geschiedenis van de bekeringen langs deze weg bestaat.
Het is niet de fundering van het geloof: de islamitische fundering is de bewaarde tekst, de massale overlevering, en het gedocumenteerde leven van de Profeet (vrede zij met hem), dossiers behandeld op de pagina's is de Koran veranderd? en zijn de hadiths verzonnen?. En het is evenmin het omgekeerde van het kopijdebat: de pagina is de Koran van de Bijbel gekopieerd? behandelt de symmetrische beschuldiging.
De meest geciteerde: de belofte van een profeet gelijkend op Mozes onder de broeders van de Israëlieten (Deuteronomium 18:18), de trooster door Jezus aangekondigd (Johannes 14-16, de "Parakleet" door sommigen gelezen als vorm nabij "Periklytos", de geprezene), en de dienaren van Kedar (Jesaja 42). Het zijn geargumenteerde, oude en gerespecteerde lezingen, maar bediscussieerde: het islamitisch geloof rust op geen enkele ervan.
Omdat de tradities dezelfde teksten lezen met hun eigen sleutels: de christen leest de Parakleet als de heilige Geest, de jood leest de profeet van Deuteronomium als Jozua. Dit soort tekstueel debat is oud, eervol en zonder beslissende uitkomst: precies daarom draagt de Koran zijn eigen getuigenis (Koran 61:6) en fundeert het geloof op eigen bewijzen: de tekst, zijn geheugen, en het leven van de Profeet (vrede zij met hem).
Nee: het geloof rust op de bewaarde Koran, de massale overlevering van de Soenna, en het gedocumenteerde leven van de Profeet (vrede zij met hem). Het argument van de vroegere geschriften is een dialoogbrug en een teken onder andere, in de Koran geciteerd als bewijs tegen hen die de geschriften al kenden: het verrijkt het dossier, het fundeert het niet. De pagina is de Koran veranderd? behandelt de reële fundering.