Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Veracht de islam zwarten?
De beschuldiging maakt misbruik van vervormde hadiths en negeert het dossier: de muezzin van de Profeet was een vrijgemaakte zwarte, de Profeet bad op het graf van een zwarte vrouw van de moskee, en het minachten van een moslim is formeel verboden.
Nee: Bilal ibn Rabah, een vrijgemaakte zwarte, was de eerste muezzin van de islam en een van de metgezellen die het dichtst bij hem stonden; toen een metgezel zijn zwarte moeder beledigde, antwoordde de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) hem dat de jahiliyya nog in hem sprak (overgeleverd door Muslim); en de Sahih verhaalt het gebed van de Profeet (vrede zij met hem) op het graf van een zwarte vrouw die de moskee veegde (al-Boechari 458). De Koran stelt het criterium vast: "de meest eerbare onder jullie in het aangezicht van Allah zijn de gelovigen die Hem het meest vrezen" (Koran 49:13).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 2 min leestijdBilal ibn Rabah, een vrijgemaakte zwarte uit Abessinië, was de eerste muezzin in de geschiedenis van de islam, gekozen door de Profeet (vrede zij met hem) om vanaf de veroverde Kaaba tot het gebed te roepen: het sterkste publieke symbool van zijn tijd.
Toen Aboe Dharr hem in een vlaag van woede een racistische belediging toewierp, antwoordde de Profeet (vrede zij met hem) hem dat de jahiliyya nog in hem sprak, en Aboe Dharr vernederde zich publiek (overgeleverd door al-Boechari 30 en Muslim). De veroordeling van racisme is dus gedocumenteerd in een precies incident, met een publieke morele straf.
Al-Boechari verhaalt dat een zwarte man, of een zwarte vrouw, de moskee veegde; bij zijn of haar dood werd de Profeet (vrede zij met hem) niet ingelicht, en hij vroeg: waarom hebben jullie mij niet gewaarschuwd?
Toon mij haar graf. En hij bad op haar (overgeleverd door al-Boechari 458). De hadith geeft de toon van de gemeenschap aan: een zwarte vrouw in dienst van de moskee heeft recht op het uitvaartgebed van de Profeet in eigen persoon, en het feit dat hij niet was ingelicht wordt behandeld als een collectieve nalatigheid.
Het koranische criterium sluit het dossier af: "O mensheid! Wij hebben jullie uit een man en een vrouw voortgebracht en jullie in volkeren en stammen ondergebracht, zodat jullie elkaar leren kennen. Waarlijk, de meest eerbare onder jullie in het aangezicht van Allah zijn de gelovigen die Hem het meest vrezen." (Koran 49:13), en het minachten van een moslim is formeel verboden: "benijdt elkaar niet... veracht elkaar niet... het is voor een man al genoeg om slecht te zijn dat hij zijn moslimbroeder minacht. Voor de moslim is de moslim heilig: zijn bloed, zijn bezit en zijn eer" (overgeleverd door Muslim 2564).
De symbolische passages die door de polemieken worden aangehaald (de zwarte satan van de dromen, enz.) zijn beelden van het kwaad, nooit oordelen over volkeren, en de gedocumenteerde islamitische geschiedenis (Bilal, de Mamelukse sultans, de geleerden van Afrika) toont zwarten op de toppen van alle hiërarchieën van de islamitische beschaving. De pagina is de islam antisemitisch? behandelt het racisme vanuit de andere hoek.
Aboe Dharr verweet Bilal in een vlaag van woede zijn zwarte afkomst en die van zijn moeder; de Profeet (vrede zij met hem) antwoordde hem dat de jahiliyya (de arrogantie van de voorislamitische tijd) nog in hem sprak, en Aboe Dharr legde zijn wang op de grond om zich te vernederen (overgeleverd door Muslim). Het incident documenteert de formele veroordeling van racisme door de stichter zelf, in het openbaar.
De passages die de polemici citeren (de droom van Adam bezocht door zwarte mensen, de "zwarte satan") zijn beelden van het kwaad in een symbolische context, nooit oordelen over volkeren: dezelfde traditie beschrijft de satan als iemand die in elke taal kan spreken en schetst zondaars van alle kleuren. Het koranische criterium is uniek en expliciet: de vroomheid, niet de kleur (Koran 49:13), en de gedocumenteerde geschiedenis van de islam kende vanaf de eerste generatie zwarte leiders, geleerden en heiligen.
De gedocumenteerde geschiedenis van de slavernij in de islamitische wereld is die van een gekaderde oorlogsinstelling, massaal ongedaan gemaakt door vroomheid, met slaven die sultans werden (de Mamelukken regeerden 3 eeuwen): het contrast met de geracialiseerde plantages van de atlantische wereld is een historiografisch feit. De pagina <a href="/nl/weerleggingen/slavernij-in-de-islam.html">de slavernij in de islam</a> behandelt de instelling en haar beëindiging, en de pagina <a href="/nl/weerleggingen/oorlogsslavinnen-in-de-islam.html">de oorlogsslavinnen</a> het bijzondere geval.