Zijn verzen van de Koran verloren gegaan?

Nee wat de tekst van de Koran betreft: alle manuscripten van de wereld en miljoenen memoriseerders reciteren exact dezelfde verzen, onder de belofte: "Waarlijk! Wij waren het die de ‘Dzikr’ (de Koran) naar beneden stuurden, dus zullen ook Wij er over waken !" (Koran 15:9). Het verhaal van het "opgegeten blad" wordt overgeleverd door Ibn Majah met een keten die de hadithcritici zwak achten. En de toespraak van Omar over de steniging (Muslim 1691) beschrijft een afschaffing van de tekst die de regel behoudt: een gedocumenteerde categorie van de koranwetenschap, geen verlies.

De belofte en haar mechanisme

De belofte van bewaring is expliciet: "Waarlijk! Wij waren het die de ‘Dzikr’ (de Koran) naar beneden stuurden, dus zullen ook Wij er over waken !" (Koran 15:9), en de recitatie maakt er deel van uit: "We zullen jou de Koran laten reciteren, zodat jij het niet zal vergeten. Behalve wat Allah wil, Hij weet wat openlijk en wat verborgen is." (Koran 87:6-7). Het mechanisme is materieel: elk vers uit het hoofd geleerd in het openbaar vanaf zijn openbaring, honderden memoriseerders per generatie, een integrale recitatie gecontroleerd tijdens de nachten van de Ramadan sinds 14 eeuwen.

Een verloren vers zou ergens moeten ontbreken: aan geen enkel oud manuscript ontbreekt het, geen enkel geheugen heeft het vergeten. De pagina is de Koran veranderd? detailleert dit mechanisme.

Het verhaal van het opgegeten blad

De meest geciteerde tekst van de polemici is een bericht van Aisha: de "steniging en het zogen van de volwassene tien keer" stonden op een blad onder haar bed, en een huisdier zou het hebben opgegeten op de dag van de dood van de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem), terwijl het huis in beslag werd genomen door de rouw (overgeleverd door Ibn Majah 1944).

Dit verhaal circuleert met een keten die de hadithcritici zwak achten: een geïsoleerde overbrenger, niet bevestigd door de authentieke verzamelingen. Geen enkele meester van de discipline heeft er een leer van verlies van de Koran uit getrokken: de transparantie van de compilaties (ook het zwakke bewaren, met zijn graad) is geen bewijs van de zwakke inhoud, het is het omgekeerde: het is het bewijs dat het systeem alles documenteert.

De toespraak van Omar over de steniging

Muslim verhaalt de toespraak van Omar op de minbar: Allah heeft Mohammed (vrede zij met hem) met de waarheid gezonden, de steniging maakte deel uit van wat werd geopenbaard, "wij hebben haar gelezen, onthouden en begrepen", de Profeet (vrede zij met hem) heeft gestenigd en wij hebben na hem gestenigd, en Omar vreest dat met de tijd iemand zal zeggen de steniging niet te vinden in het Boek van Allah (Muslim 1691).

De geleerden hebben deze tekst gelezen in het gekende kader van de afschaffing van de tekst zonder de regel: de lezing staat niet meer in de mushaf, de beslissing wordt gehandhaafd door de massaal overgeleverde praktijk van de Profeet (vrede zij met hem) en de kaliefen.

Het is een categorie van de koranwetenschap, bediscussieerd door de meesters zelf: een open dossier in de geleerdheid, geen bewijs van verlies. De pagina de steniging in de islam behandelt de regel zelf.

Wat deze verhalen daarentegen bewijzen

Een corpus dat zijn zwakke verhalen optekent, de debatten van zijn geleerden over de categorieën van afschaffing publiceert, en de vraag van de mushaf sinds 12 eeuwen blootlegt, is geen corpus dat verbergt: het is het omgekeerde van de fraude. De fraude zou de lastige verhalen hebben verbrand en het discours hebben geüniformeerd.

De beslissende test blijft materieel: zet de manuscripten van de 1e eeuw naast de mushaf die vandaag van Caïro tot Jakarta wordt gereciteerd, de verzen zijn dezelfde, in dezelfde volgorde, op dezelfde plaatsen. De pagina waarom bevat de Koran afschaffingen? behandelt het algemene beginsel van de afschaffing.