Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Is de Koran van de Bijbel gekopieerd?
Waarom de gemeenschappelijke verhalen het tegendeel van een kopie bewijzen: een zelfde bron die opgeëist wordt, doelbewuste theologische herschrijvingen, en een ongeletterde Profeet.
Nee. De Koran eist zelf de verwantschap van zijn verhalen met de vroegere boeken op, maar via een gemeenschappelijke bron, niet door kopie: "maar het is een bevestiging van (de openbaring) die hiervoor was en een volledige uitleg van het Boek waar geen twijfel in is van de Heer van de wereldwezens" (Koran 10:37).
De inhoudelijke verschillen (het kalf gemaakt door de Samiri en niet door Aaron, de niet-kruisiging, de afwezigheid van erfzonde) zijn doelbewuste theologische herschrijvingen die een kopiist niet produceert. En Mohammed (vrede zij met hem) las noch schreef: "Noch heb jij (o Mohammed) voor de Koran een ander boek aan hen voorgedragen, noch heb je het met je rechterhand geschreven" (Koran 29:48).
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe islam verbergt de verwantschap van zijn verhalen met die van de Thora en het Evangelie niet: zij eist ze op als het bewijs van haar toebehoren aan dezelfde profetische keten. "maar het is een bevestiging van (de openbaring) die hiervoor was en een volledige uitleg van het Boek waar geen twijfel in is van de Heer van de wereldwezens" (Koran 10:37).
Kopiëren en bevestigen is niet hetzelfde: de kopie reproduceert, de bevestiging authenticeert, corrigeert en beslist. De Koran definieert zich precies zo: de finale boodschap die de reeks verzegelt, geen lening.
Een kopiist zet over; een auteur herschrijft met een voornemen.
De voorbeelden zijn massaal. Het gouden kalf: de Koran wast Aaron, in de Bijbel beschuldigd het afgodsbeeld gemaakt te hebben, en legt de schuld bij de Samiri (Koran 20:85-97), de profetie van elke afgoderij vrijwarend.
De kruisiging: de Koran ontkent dat de joden de Messias doodden (Koran 4:157), de christelijke theologische spil omverwerpend. De erfzonde: Adam en Eva vallen samen en keren samen terug (Koran 7:23), geen erfelijke schuld doorkruist de generaties.
De zoon van Noach: verdronken voor zijn ongeloof, in de Bijbel gered. Elk van deze divergenties is theologisch geladen en op de tawhid gericht: dat is de handtekening van een auteur, niet van een vertaler.
Mohammed (vrede zij met hem) las noch schreef: de Koran bevestigt het ("Noch heb jij (o Mohammed) voor de Koran een ander boek aan hen voorgedragen, noch heb je het met je rechterhand geschreven", Koran 29:48) en de geschiedenis bevestigt het: een Mekkaanse handelaar van de 6e eeuw, zonder school of scriptorium, in een stad zonder bibliotheek.
De beschuldiging van lening was al die van de Qoeraysh: "Verhalen van de ouderen", die hij geschreven laat worden, men dicteert ze hem 's ochtends en 's middags (Koran 25:5). Het Boek antwoordt op de inhoud: de mondelinge arabische verhalen, de fragmenten die reizigers konden horen, bevatten noch de Samiri, noch de koranische structuur van de profetieën, noch de taal van de tekst die de meesters van de poëzie tartte.
De moslim minacht de vroegere boeken niet: hij eert ze als openbaring van oorsprong en leest de Koran als hun zegel. De Koran prijst mensen van het Boek die overdenken en geloven (Koran 3:113-114), nodigt uit op de Thora en het Evangelie te steunen als getuigen van hun tijd (Koran 5:47), en stelt de regel van de continuïteit: een zelfde boodschap, vernieuwd en voltooid.
Het plagiaat-polemiek keert overigens de logica om: als de Koran 100% overeenkwam, zou men hem op dezelfde manier beschuldigen;
als hij divergeert, heeft men het over een onhandige kopie. Het eerlijke criterium ligt elders: de interne coherentie van de tekst en zijn taaltart, onbeantwoord gebleven. De pagina de Bijbel en de Koran vergelijkt beide boeken in detail.
De Koran bevestigt de Thora en het Evangelie als openbaring van goddelijke oorsprong en blaast hen aan die de tekst met hun hand wijzigen of zijn zin verdraaien (Koran 2:79, 4:46). De islamitische positie onderscheidt dus de aanvankelijke openbaring, gerespecteerd, en de historische wijzigingen: de moslim hoeft deze boeken niet te minachten, hij moet de finale boodschap lezen die ze authenticeert en beslist.
Omdat ze ze niet kopiëren: elk verhaal is herbouwd rond de theologie van de tawhid. Aaron wordt gewassen van de schuld van het kalf (gemaakt door de Samiri), geen profeet draagt een grote zonde, de kruisiging wordt ontkend als dood van de Messias (Koran 4:157), Eva is niet alleen schuldig. Een kopiist lijnt aan; een auteur herschrijft: de structuur van de koranische verhalen is die van een vrijwillige redactionele correctie.
Ja: Mekka handelde met Syrië, verhalen van de ouden circuleerden mondeling, en de neef van Khadija, Waraqa ibn Nawfal, was christen. De Koran registreert en beantwoordt de beschuldiging zelf: "Verhalen van de ouderen", die hij geschreven laat worden (Koran 25:5), met als antwoord de ongeletterdheid en de inhoud van de verhalen.