Staat vers 4:34 toe om uw vrouw te slaan?

Vers 4:34 beschrijft een geleidelijk protocol van conflictoplossing (vermaning, dan scheiding van de bedden, dan een symbolisch gebaar dat door de geleerden wordt besproken), en de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) heeft in zijn leven nooit een vrouw noch een dienaar geslagen (Sahih Muslim 2328): "de besten onder jullie zijn de besten met hun echtgenotes" (at-Tirmidhi 3895).

Huwelijksgeweld is een misdrijf dat door de wet wordt gestraft, en de geleerden van de islam leren het: het symbolische gebaar van het vers, als het bestaat, is geen toestemming tot geweld.

Het protocol in drie stappen van het vers

Het vers behandelt een precies geval: de nushuz, het huwelijksverzet: de openlijke vijandigheid en minachting van een echtgenote tegenover haar man, in een samenleving waarin het gezin de beschermde cel is. Het protocol is geleidelijk: eerst de vermaning (met elkaar praten, Allah en de verbintenis herinneren), dan de scheiding van de bedden (het afstand nemen in hetzelfde bed, de afstand die bewust maakt), dan een derde stadium waarover het Arabische woord daraba veel inkt heeft doen vloeien. Wat het vers niet is: een toestemming tot geweld.

Het levende bewijs ligt in de praktijk van hij die het ontving: Aisha (vrede zij met haar), die in zijn nabijheid leefde, getuigt dat de Profeet (vrede zij met hem) "nooit iets met zijn hand heeft geslagen: noch een vrouw, noch een dienaar" (Sahih Muslim 2328).

De betwiste betekenis van het derde stadium

De klassieke geleerden hebben het daraba van het derde stadium beperkt tot een symbolisch gebaar strikt zonder pijn: Tabari geeft van Ibn Abbas over "een slag zonder pijn" (ghayr muharrith), in de traditie vergeleken met de tik van een siwak: een plechtig alarmsignaal, geen fysieke straf.

De hedendaagse geleerden leren dat de eerste twee stappen het wezenlijke van het vers zijn, dat het derde stadium een uiterste crisissignaal is in een staatkader waarin het beschermde gezin niet gemakkelijk kon worden ontbonden, en dat reëel huwelijksgeweld een misdrijf is dat door de wet wordt gestraft: de moslim die zijn vrouw slaat antwoordt tegenover Allah en tegenover de rechtbank.

De Koran omkadert het hele hoofdstuk met de voorgaande regel: "En leef eerbaar met hen" (Koran 4:19), en met de hadith: "de besten onder jullie zijn de besten met hun echtgenotes, en ik ben de beste onder jullie met mijn echtgenotes" (at-Tirmidhi 3895).

Wat het vers niet zegt

Het zegt niet dat de man zijn vrouw kan slaan wanneer hij wil: het protocol geldt alleen voor de openlijke nushuz (de uitgesproken vijandige minachting), in een opgelegde volgorde, met stappen die weken laten verstrijken, in een logica van verzoening en niet van straf: en de Koran besluit de passage met de gehoopte uitkomst: "als zij beiden vrede wensen, Allah zal hun verzoening verzorgen" (Koran 4:35), met de aanbeveling van een bemiddelaar aan elke kant.

De moslim die de positie van zijn religie over huwelijksgeweld wil kennen, leest die in de praktijk van de Profeet (vrede zij met hem): nul slagen, verkondigde genade, en de rangschikking van huwelijksgeweld onder de slechtste gedragingen. De pagina's moslima worden en de erfenis van vrouwen behandelen de andere beschuldigingen over de status van vrouwen in de islam.