Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Is vrouwenbesnijdenis islamitisch?
Noch de Koran noch enige authentieke hadith schrijft de vrouwenbesnijdenis voor: de geciteerde hadith heeft bediscussieerde ketens, de klassieke fikh heeft er nooit een verplichting van gemaakt, en de hedendaagse instituties steunen het verbod.
Nee. De vrouwenbesnijdenis wordt noch door de Koran noch door enige vaststaande authentieke hadith voorgeschreven: de soms geciteerde hadith ("verzacht maar snijd niet") wordt overgeleverd door Aboe Dawoed met ketens die door de specialisten worden bediscussieerd, en de klassieke fikh heeft van de besnijdenis nooit een consensuele verplichting voor de vrouw gemaakt. De burgerlijke wetten verbieden haar overal als verminking, en de hedendaagse godsdienstige instituties volgen dit verbod: geen enkele religieuze nood kan haar rechtvaardigen.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe Koran bevat geen enkel vers over de besnijdenis, mannelijk of vrouwelijk.
Voor de man is de basis profetisch (het verbond van Abraham en de soenna van de Profeet (vrede zij met hem)) en de unanimiteit van de geleerden stelt haar vast. Voor de vrouw bestaat geen vers en geen authentieke hadith die ook maar iets voorschrijft: de hele discussie rust op één enkele hadith, overgeleverd door Aboe Dawoed, waarvan de ketens door de specialisten worden bediscussieerd, en waarvan de inhoud zelf zegt "verzacht maar snijd niet": de tekst die het gunstigst is voor de praktijk is in werkelijkheid een instructie van matiging, geen voorschrift.
Het verhaal vertelt dat de Profeet (vrede zij met hem) zich richtte tot een vrouw die deze praktijk in Medina uitoefende en haar zei: "verzacht, maar snijd niet, dat is stralender voor het gelaat en geliefder bij de echtgenoot" (overgeleverd door Aboe Dawoed, met bediscussieerde ketens).
Zelfs zoals hij luidt, omkadert het verhaal een bestaand gebruik in plaats van het in te voeren, en zijn sterke term is de beperking: snijd niet. De klassieke juristen hebben er uiteenlopende posities voor de vrouw uit getrokken (een edele daad volgens sommigen, zonder statuut volgens anderen), nooit een consensuele verplichting: de vergelijking met de mannelijke besnijdenis, unaniem, is zonder fundament.
Het hogere principe van de fikh is duidelijk: "geen schade en geen tegenschade", overgeleverd in de verzamelingen en door de juristen tot hoofdregel verheven. De volksgezondheidsgegevens over de vrouwenbesnijdenis (chronische pijnen, verloskundige complicaties, trauma's) rangschikken haar aan de kant van de verboden schade: het is het doorslaggevende argument van de hedendaagse geleerden, die het wettelijke verbod zonder voorbehoud steunen. Een praktijk waarvan het religieuze voordeel niet vaststaat en waarvan de schade vaststaat valt onder de algemene regel: zij wordt ingetrokken.
De wet van alle europese landen en vele afrikaanse en midden-oosterse landen kwalificeert de vrouwenbesnijdenis als verminking, gestraft door het strafwetboek, en de moslim gehoorzaamt deze wet volledig: de pagina wil de sharia zich in het Westen opdringen? werkt het kader van het burgercontract uit.
De grote hedendaagse godsdienstige instituties volgen dezelfde lijn: de vrouwenbesnijdenis wordt verboden verklaard als schade, en de godsdienstige campagnes tegen de praktijk zijn actief in Afrika zoals in de diaspora. Het gebruik dat overleeft, overleeft door de verwarring tussen cultuur en geloof, niet door een religieus voorschrift: de moslim die zijn dochter beschermt volgt exact zijn godsdienst.
Nee: de mannelijke besnijdenis maakt unanimiteit waar (een vers stelt haar vast voor Abraham, de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) beoefent haar en beveelt haar aan), terwijl de Koran voor de vrouw zwijgt en de bediscussieerde teksten over een edele daad spreken zonder haar ooit te verplichten. De vergelijking is een polemische gemakkelijkheid: de twee juridische vragen staan los van elkaar.
Door culturele traditie, geërfd van voorislamitische gebruiken van Afrika en het Midden-Oosten, in stand gehouden door de verwarring tussen gebruik en godsdienst. De campagnes van de mosliminstituties, in Afrika zoals in Europa, mikken precies op die verwarring: de godsdienst vraagt haar niet, de wet verbiedt haar, en de familie die ervan afziet ziet van niets van haar geloof af.
De vraag stelt zich niet: het huwelijk in de islam hangt af van geen enkele lichamelijke praktijk van dit type, en er een voorwaarde van maken zou een regel uitvinden die de fikh niet kent. Het huwelijkscontract rust op de instemming, de voogd en de getuigen, niets anders.