Home > Weerleggingen en antwoorden op de beschuldigingen tegen de islam > Gebiedt de islam om blasfemisten te doden?
De Koran reserveert het oordeel over de beledigers voor Allah, de Profeet (vrede en zegeningen van Allah zij met hem) heeft de spotters verdragen en vergeven, en de door de polemieken aangehaalde sterfgevallen zijn gevallen van oorlogsverraad.
Nee.
De Koran stelt geen aardse straf vast voor de belediging van de godsdienst: hij reserveert de vervloeking van de overtreders aan Allah ("degenen die Allah en Zijn boodschapper ergeren die heeft Allah in deze wereld en in het hiernamaals vervloekt", Koran 33:57) en beveelt de gematigde reactie of het geduld aan: "En als jullie straffen Straf hen dan in de verhouding waarop zij jullie kwaad hebben gedaan. Maar als jullie het geduldig zijn, waarlijk, het is beter geduldig te zijn" (Koran 16:126).
Muhammad (vrede zij met hem) heeft 13 jaar beledigingen verdragen zonder één enkele spotter terecht te stellen, de satiricus Ka'b ibn Zoehayr vergeven en de bedoeïen beschermd die in de moskee urineerde.
Inhoud:
Bijgewerkt op 18 oktober 2026 om 05h42
📖 3 min leestijdDe Koran zegt niet één keer: straf de belediger. Hij verdeelt de rollen: "Waarlijk, degenen die Allah en Zijn boodschapper ergeren die heeft Allah in deze wereld en in het hiernamaals vervloekt en heeft voor hen een vernederende bestraffing voorbereid" (Koran 33:57): de sanctie van de godsdienstbelediging behoort aan de gekwetste Heer, niet aan de dienaren.
En hij schrijft de regel van de beledigde burger voor: "En als jullie straffen Straf hen dan in de verhouding waarop zij jullie kwaad hebben gedaan. Maar als jullie het geduldig zijn, waarlijk, het is beter geduldig te zijn" (Koran 16:126). Het geduld wordt beter verklaard door de tekst zelf die de gelijke vergelding toelaat: dat is het gestelde plafond, en het ligt ver van de moord.
In Mekka werd Muhammad (vrede zij met hem) tovenaar, krankzinnige dichter en waarzegger genoemd, en zijn vijanden dichten verzen tegen hem: hij antwoordde met de prediking, nooit met een terechtstelling. In Medina kwam de satiricus Ka'b ibn Zoehayr, auteur van felle verzen, zich onderwerpen en droeg zijn gedicht Bānat Su'ād voor: de Profeet (vrede zij met hem) wierp hem zijn mantel toe als beloning (gedocumenteerd in de Sira).
En de bedoeïen die in de moskee urineerde werd beschermd tegen zijn woedende metgezellen, de urine afgewassen, de man met zachtheid onderricht (overgeleverd door al-Boechari). Dat is de soenna van de blasfemie: de gematigde reactie, de altijd open deur, het vonnis voorbehouden aan Allah.
De polemieken rijgen terechtstellingen zonder context aan elkaar: de gedocumenteerde gevallen zijn oorlogszaken. Ka'b ibn al-Ashraf dichtte elegieën die opriepen Badr te wreken en coördineerde met de belegerende vijand: hij werd behandeld als een actieve vijandelijke strijder, niet als criticus.
De andere aangehaalde gevallen behoren tot hetzelfde kader: verraad van het verdrag in belegeringstijd, aanzetting tot moord, desertie naar de vijand. Het criterium van het islamitische recht is de oorlogsdaad, niet de opinie: de pagina Banu Qurayza ontmantelt de grootste van deze zaken, en de pagina de oorlogen van Muhammad het algemene kader.
De moorden op burgers die van blasfemie worden beschuldigd, door menigten of individuen, worden veroordeeld door de grote geleerde instituties van de islam, die de regel herinneren: geen enkele particulier bezit de straf, het oordeel over de harten behoort aan Allah, en het leven van een mens wordt niet genomen op basis van een beschuldiging. De door een belediging gekwetste moslim heeft een programma in 3 gebaren, vastgesteld door het Boek: het geduld dat beter wordt verklaard, het antwoord door de wijsheid en de goede vermaning, en wie beledigt oproepen door wat beter is.
Doden in de naam van de bespotte is het meest absolute verraad van zijn methode. De pagina haat de islam niet-moslims? vervolledigt het beeld van het samenleven.
De aangehaalde gevallen (Ka'b ibn al-Ashraf bijvoorbeeld) zijn gevallen van verraad in oorlogstijd: oproep tot de moord op de gemeenschap, coördinatie met de belegerende vijand, verbreking van het verdrag. Het zijn oorlogsmisdaden, zo geoordeeld, geen gestrafte opinies: de pagina Banu Qurayza werkt het mechanisme van deze zaken uit. Een burger die kritiek levert zonder tot moord op te roepen valt in geen enkel van deze gevallen.
Het zijn moderne juridische constructies van diverse landen, met hun eigen instrumenten (straffen van de staat, procedures), en zij worden ook door moslimgeleerden bekritiseerd wanneer zij de godsdienst instrumentaliseren voor afrekeningen. Wat de godsdienst vaststelt, is het lot van de belediger in de handen van Allah en de regel van de burger: het geduld of de gelijke reactie, nooit de moorddadige waakzaamheid.
Door de methode van de Koran: de spotprent afwijzen door het woord, het burgerlijke boycot, het antwoord door de kennis van wie men beledigt, en het geduld dat beter is. De Profeet (vrede zij met hem) heeft zijn satirici, gekomen om berouw te tonen, vergeven en heeft nooit een spotter gedood om zijn verzen: doden in de naam van de bespotte is het meest absolute verraad van zijn methode.