Strona główna > Obalenia i odpowiedzi na zarzuty wobec islamu > Czy małżeństwo tymczasowe (muta) jest islamskie?
Muta istniała przez moment w legislacyjnej historii islamu: dozwolona w sytuacji wojny, definitywnie zakazana przez Proroka (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) w dniu Chajbaru. Sunnici utrzymują to zamknięcie; szyici dwunastu imamów zawsze uważali ją za otwartą: oto opracowanie.
Muta (małżeństwo na określony czas z posagiem) była przez pewien czas dozwolona, po czym definitywnie zakazana przez Proroka (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi): Muslim przekazuje pozwolenie na początku wyprawy (Sahih Muslim 1405), a potem zakaz, ten który Ali podsumowuje: "Prorok (pokój z nim) zakazał muty kobiet w dniu Chajbaru" (Sahih Muslim 1407). Sunnici uważają ją więc za zamkniętą; szyici dwunastu imamów utrzymują ją jako dozwoloną: to jedna z wielkich rozbieżności między obiema gałęziami islamu.
Spis treści:
Zaktualizowano 18 października 2026 o 13h28
📖 3 min czytaniaMuslim przekazuje pełną sekwencję. Najpierw pozwolenie: woźny obwieszczał od imienia Proroka (pokój z nim), że muta została dozwolona towarzyszom na wyprawie (Sahih Muslim 1405).
Potem przekaz Sabry al-Dżuhaniego, który korzystał z tego pozwolenia, po czym obwieszczał jego cofnięcie (Sahih Muslim 1406). I zamknięcie definitywne, w ustach Alego: "Prorok (pokój z nim) zakazał muty kobiet w dniu Chajbaru, a także mięsa osłów domowych" (Sahih Muslim 1407). Trzy teksty, w tym samym autentycznym zbiorze, opowiadają legislację w 2 krokach: rozwiązanie przejściowe, a potem reguła ostateczna, która je zamyka.
Schemat jest tym samym co w innych progresywnych legislacjach koranicznych: rzeczywista sytuacja ludzka (mężczyźni na długiej wyprawie, daleko od swoich domów) otrzymuje prowizoryczne rozwiązanie otoczone ramami, a potem przychodzi reguła definitywna i zamyka.
Koraniczne małżeństwo jest określone przez czas nieokreślony, dom, wzajemne dziedziczenie i troskę: "A żonom dajcie wynagrodzenie, albowiem doznaliście od nich przyjemności; to jest przepis prawny." (Koran 4:24), czytany przez sunnitów jako posag małżeństwa, a przez szyitów jako kontrakt na czas. Rozbieżność interpretacji jest rzeczywista, ale Sunna w obu Sahihach rozstrzyga za sunnitów: tymczasowa brama jest zamknięta od dnia Chajbaru.
Ten temat oddziela dwie wielkie gałęzie islamu w sposób jasny: sunnici wszystkich szkół utrzymują zakaz definitywny i argument masy zbieżnych przekazów; szyici dwunastu imamów utrzymują dozwoloność i opierają się na swojej lekturze wersetu i własnego korpusu.
Rozbieżność jest dawna, publiczna i przyjmowana: nie rozstrzyga się jej przez karykaturowanie jednego albo drugiego obozu. To, co łączy oba obozy: obowiązkowy posag, oczekiwanie przed ponownym ślubem, ojcostwo uznane bez sporu i potępienie związków bez żadnych ram.
Nie jest prostytucją: posag ustalony z góry, zadeklarowany czas, oczekiwanie przewidziane przez reguły i gwarantowane ojcostwo to zabezpieczenia, które nie istnieją w handlu seksualnym. I nie jest koranicznym małżeństwem: nie tworzy ani domu, ani wzajemnego dziedziczenia, ani trwałości.
To właśnie ta odległość od koranicznego małżeństwa funduje odpowiedź sunnicką: islam chciał małżeństwa jako kontraktu trwałości i domu, i zamknął bramę tymczasową, gdy tylko mógł, aby ramy definitywne były jedynymi ramami. Strona dlaczego Prorok miał wiele żon? traktuje małżeństwo w islamie od strony Proroka (pokój z nim), a strona dlaczego islam pozwala na 4 kobiety? ramy ogólne.
Bo legislacja islamska postępowała etapami w obliczu rzeczywistych sytuacji ludzkich: mężczyźni na wojnie, daleko od swoich domów, w społeczeństwie bez hoteli i opieki, otrzymali prowizoryczne rozwiązanie otoczone ramami (obowiązkowy posag, zadeklarowany czas, uznane ojcostwo). Potem postawiono ramy definitywne: jedynie małżeństwo na czas nieokreślony, z jego pełnymi prawami. To ten sam schemat co legislacja dotycząca wina: jeden etap, a potem reguła ostateczna.
Szyici dwunastu imamów uważają, że przekazany zakaz nigdy nie istniał albo nie ma wartości definitywnej, i czytają werset o posagu (Koran 4:24) jako mowę o kontrakcie na czas. Sunnici odpowiadają, że przekazy o zakazie są masowe, zbieżne i przekazane przez samego Alego, a ostateczne prawo małżeństwa to to, które cała era prorocka zamknęła. Rozbieżność jest dawna, udokumentowana i przyjmowana po obu stronach.
Oskarżenie rzucają sunnici przeciw pozycji szyickiej i przeciwnicy islamu przeciw obu. W ramach, które nią rządziły: posag ustalony z góry, zadeklarowany czas, oczekiwanie przed ponownym ślubem, w pełni uznane ojcostwo, miała zabezpieczenia, których nie ma prostytucja, i pozostaje zasadniczo różna od koranicznego małżeństwa, które celuje w trwałość, dom i dziedziczenie. Odpowiedź sunnicka jest prosta: właśnie dlatego, że koraniczne małżeństwo celuje w trwałość, tymczasowa brama została definitywnie zamknięta.