Dlaczego szariat ucina rękę złodziejowi?

Kara za kradzież jest karą państwową przewidzianą w wersecie 5:38, otoczoną warunkami, które zamykają drzwi w większości rzeczywistych przypadków: pełny dowód przed sędzią (2 świadków albo przyznanie się, odwoływalne), wymagana wartość minimalna, brak wątpliwości oraz zwrot rzeczy przed zajęciem, który kasuje karę według większości jurystów. Kradzież z potrzeby jej nie pociąga: kalif Umar zawiesił karę w roku głodu. Na Zachodzie muzułmanin podporządkowuje się prawu swojego kraju, które przewiduje sankcje cywilne.

Werset, pełny tekst

Werset, na którym opiera się kara, jest jedyny i jednoznaczny: "Złodziejowi i złodziejce obcinajcie ręce w zapłatę za to, co oni popełnili. To jest przykładna kara od Boga. Bóg jest potężny, mądry!" (Koran 5:38).

Tekst czyta się z jego bezpośrednim kontekstem: przychodzi po wersecie karzącym oszczerstwo 80 uderzeniami (Koran 24:4), w serii, która chroni społeczeństwo odstraszającymi karami państwowymi. A czyta się go z metodą prorocką: sam Prorok (niech Bóg błogosławi mu i pozdrowi) stosował karę dopiero po pełnym dowodzie i przy braku jakiejkolwiek wątpliwości, i ogłaszał, że kary nie znajdują zastosowania w razie niepewności.

Warunki, które zamykają drzwi

Jurysci klasyczni otoczyli werset siatką warunków, która zostawia niewiele przypadków rzeczywistych: ustanowiony sędzia, dwóch nienagannych świadków albo swobodne, odwoływalne przyznanie się, wartość minimalna (nisab), która wyklucza drobne kradzieże, całkowity brak wątpliwości (reguła "odsuwajcie kary przez wątpliwość", przekazana przez at-Tirmidhiego i Abu Dawuda), oraz zwrot rzeczy: jeśli złodziej oddaje rzecz przed zajęciem, większość szkół kasuje karę.

Dodajcie kradzież z potrzeby, zawieszoną, ponieważ państwo musi najpierw nakarmić (Umar zawiesił karę w roku głodu), a prawdziwy portret reguły się ukazuje: kara państwowego odstraszania, nie karząca rutyna.

Kto może ją stosować: państwo, nigdy prywatne osoby

Kara należy wyłącznie do publicznej sprawiedliwości karnej zorganizowanego państwa: żadna rodzina, żadna grupa, żaden człowiek nie może jej orzec, a ten, kto by się na nią odważył, sam popełniłby przestępstwo.

W rzeczywistych społeczeństwach muzułmańskich kara była historycznie rzadka: archiwa wielkich okresów islamskich pokazują zastosowania liczone na przestrzeni wieków, ponieważ warunki ją zamykały, a odstraszanie działało przed wykonaniem. Strona kamienowanie w islamie pokazuje ten sam mechanizm dla drugiej widowiskowej kary, a strona czy kary szariatu są barbarzyńskie? traktuje całość.

Muzułmanin na Zachodzie

Dla muzułmanina, obywatela kraju zachodniego, pytanie rozstrzyga kontrakt: cywilne prawo kraju karze kradzież według własnych reguł, a muzułmanin w pełni mu się podporządkowuje, a jego religia nie żąda od niego niczego innego.

Porównanie bilansów pozostaje otwarte dla uczciwych: społeczeństwa, które ucinają rękę zorganizowanemu bandycie, notują jedne z najniższych na świecie wskaźników przestępczości przeciwko mieniu, a te, które zastąpiły odstraszanie nagromadzeniem więzień, od dziesięcioleci szukają sposobów na odzyskanie bezpieczeństwa. Współczesny spór penitencjarny należy do społeczeństw: reguła islamska jest ustalona, uwarunkowana i zarezerwowana dla sprawiedliwości publicznej.