Dlaczego Koran się powtarza?

Koran przyjmuje i sam nazywa swoją powtarzalność: "Bóg zesłał najpiękniejsze opowiadanie - Księgę, zawierającą podobne do siebie powtórzenia", Księgę, której wersety są do siebie podobne i się powtarzają (Koran 39:23). Powtarzalność jest funkcjonalna: tekst oralny przeznaczony do zapamiętywania i recytacji w modlitwie 5 razy dziennie zapamiętuje przez echo; powtarzane opowieści opowiadają za każdym razem inny kąt tej samej lekcji; a boska pedagogika podkreśla istotę, jak mistrz podkreśla swoje fundamenty.

Powtarzalność nazwana przez sam tekst

Koran nie ukrywa swojej powtarzalności: nazywa ją jako rys swojej piękności: "Bóg zesłał najpiękniejsze opowiadanie - Księgę, zawierającą podobne do siebie powtórzenia", Księgę, której wersety są do siebie podobne i się powtarzają: "od których cierpnie skóra tych, którzy się boją swego Pana; potem ich skóra i ich serca stają się miękkie na napomnienie Boga" (Koran 39:23).

Mutaszabih, podobieństwo wersetów, jest przedstawione jako samo ciało doświadczenia słuchania: to tekst ucha, nie cichej lektury, a estetyka arabska, literatura oralna par excellence, czyni z echa i podkreślenia swoje główne cnoty.

Funkcje powtarzalności

Są udokumentowane przez sam użytek tekstu: zapamiętywanie (miliony pamięci niosą tekst dzięki jego powtarzalnej strukturze), liturgia (recytowany w modlitwie 5 razy dziennie, gdzie fundamentujące pasaje powracają naturalnie), podkreślenie pedagogiczne (jedyność Boga, sprawiedliwość, zmartwychwstanie: fundamenty powracają, jak mistrz powraca do swoich reguł), i perspektywy narracyjne (historia Mojżesza powraca około dziesięciu razy, nigdy dwa razy pod tym samym kątem: powołanie, tyran, znaki, morze, prawo, złoty cielę: każda wersja wydobywa lekcję, jakiej słuchacze danego momentu potrzebują).

Powtarzalność polemiczna (to samo słowo identycznie) jest rzadka; powtarzalność rzeczywista (to samo wydarzenie pod różnymi kątami) jest metodą narracyjną tekstu.

Co uznaje współczesna krytyka

Współczesna lingwistyka i semitystyka zrehabilitowały oralno-formularny styl Koranu: paralelizmy, refreny, struktury pierścieniowe: formę literacką właściwą wyrafinowanym tekstom oralnym, badaną od wielkich eposów.

Zarzut monotonii, zrodzony w cichej lekturze XIX wieku, utracił swoje techniczne uzasadnienie: nie ocenia się oratorium kryteriami powieści. Sedno pozostaje przyjęte: Koran przedstawia się jako recytacja, której echa są rysem jej potęgi, a strona Czy Muhammed był opętany? omawia sąsiedni zarzut literacki (tekst nie jest poezją), a strona naukowe cuda Koranu debatę o jego treści.